เนื้อความข้างต้นมาจาก จดหมายเหตุลาลูแบร์ เล่ม ๑ แปลโดยกรมพระนราธิปประพันธ์พงศ์ กล่าวถึงสิ่งที่ ซีมง เดอ ลา ลูแบร์ อัครราชทูตจากฝรั่งเศสที่เดินทางมาเจริญสัมพันธไมตรีกับกรุงศรีอยุธยาในสมัยสมเด็จพระนารายณ์มหาราช เมื่อปี ๒๒๓๐ ได้บันทึกไว้

ในตอนที่ ๙ ว่าด้วยสวนของชาวสยามและการกินเหล้าเป็นบางครั้งบางครา กล่าวถึงชาสามชนิดที่ชาวสยามดื่ม สรรพคุณทางยา การปรุงชา จนถึงการเลือกน้ำที่ใช้ต้ม รวมทั้งยังเปรียบเทียบว่าชาวอยุธยาเรียกน้ำชาว่า “ชา” แบบเดียวกับชาวจีน แต่ออกเสียงแปร่ง ๆ ต่างกันเล็กน้อย

เมื่อสืบค้นเอกสารเก่าอื่น ๆ ก็พบว่า ใน จดหมายเหตุรายวัน การเดินทางไปสู่ประเทศสยาม ของบาทหลวงเดอ ชัวซีย์ ที่เขียนขึ้น ๑ ปีก่อนการมาถึงของลา ลูแบร์ บรรยายถึงการนำน้ำชาในกากระเบื้องเคลือบมารับรองเมื่อเขาไปเยี่ยมบ้านชาวมอญชาวญวน และการรับมอบใบชาเกรดดีพิเศษที่ไม่มีขายในท้องตลาด ตลอดจนหากข้ามจากข้อมูลตัวอักษรไปยังภาพ ก็จะเห็นมหาดเล็กกำลังยกถาดน้ำชาขึ้นถวายพระสงฆ์ในภาพลายรดน้ำที่หอเขียน วังสวนผักกาดด้วย

หลักฐานเหล่านี้บอกว่าชาแทรกซึมอยู่ในวิถีชีวิตของคนไทยผ่านการทูต การค้า และการอพยพย้ายถิ่นไม่ต่ำกว่า ๓๐๐ ปี แต่นานขนาดไหนนั้นไม่อาจทราบแน่ชัด

ทุกวันนี้ชายังเป็นเครื่องดื่มโอชารสในสังคมไทย มีห้างใบชามากมายให้เลือกสรร ผู้เขียนอยากชวนทุกท่านนั่งล้อมวงน้ำชาด้วยกัน ฟังเรื่องเล่าจากคนที่อยู่กับชามายาวนาน เราอาจค้นพบว่านอกเหนือจากเพื่อความสบายใจและสนทนาเพลินแล้ว พวกเขาดื่มชาเพื่ออะไร