ผู้เข้าใจและตระหนักในพลังอำนาจของวรรณกรรม ย่อมไม่มีใครปฏิเสธประโยคนี้ ที่ รัญจวน อินทรกำแหง เขียนไว้ใน วรรณกรรมวิจารณ์ กล่าวถึง “รื่น” ผู้เป็นตัวละครเอกใน ทุ่งมหาราช ซึ่งเป็นนิยายเรื่องเอกของ “เรียมเอง” หรือ มาลัย ชูพินิจ

เช่นเดียวกับที่ อัศศิริ ธรรมโชติ เขียนไว้ใน “ผู้ยิ่งใหญ่แห่ง ‘ทุ่งมหาราช’” ว่า “ด้วยการวาดภาพอันเป็นเลิศของครูมาลัย ชูพินิจ ก็ได้ทำให้หมู่บ้านเล็ก ๆ ของคนเล็ก ๆ ที่อยู่บนลำคลองและลำน้ำสายนี้ มีชีวิตชีวายิ่งนัก”

ผู้ประพันธ์จากไปกว่า ๖๐ ปีแล้ว แต่เรื่องราวของรื่น ผู้หญิงของเขา และชาวคลองสวนหมาก ยังคงชีวิตชีวา เต้นเร่าอยู่ในใจคนอ่านทุกยุคสมัยที่ได้เปิดอ่าน ทุ่งมหาราช

พื้นเพเดิมของรื่นเป็นคนวังแขม เมื่อรุ่นหนุ่มใช้ชีวิตอยู่บนเรือเป็ดคู่ชีพ ล่องตามแม่น้ำปิง  ซื้อไม้ไต้ สีเสียด ยาสูบ จากที่หนึ่งไปขายอีกที่หนึ่ง จนมาถึงคลองสวนหมาก

ซึ่งเป็นชุมชนชาวดงชาวไร่และลาวอพยพ กับชาวเรือเร่ร่อน ในฤดูน้ำหลากลงน้ำจับปลาหากิน หน้าแล้งทำไร่ยาสูบบนเกาะกลางแม่น้ำ

ปฐมบทของเรื่องราวใน ทุ่งมหาราช เริ่มขึ้นเมื่อรื่นในวัย ๓๒ ได้มาพบเด็กสาวรุ่นอายุ ๑๖ ชื่อ “สุดใจ” ที่ชุมชนริมฝั่งน้ำปิงบ้านคลองสวนหมาก หรือนครชุม ในจังหวัดกำแพงเพชรปัจจุบัน เมื่อราวปี ๒๔๓๓ ซึ่งในวันนั้นเขาบอกกับตัวเองและบอกเธอว่า

“ที่นี่ดีทุกอย่าง สำหรับจะอยู่ จะกินและตาย”

เขาเกี้ยวสุดใจด้วยสำนวนหนุ่มลูกทุ่งที่อยากได้หล่อนมาเป็นเมียและเป็นแม่ของลูก

“สำหรับข้าไม่สำคัญว่าเอ็งจะเป็นใครมา...ข้าเชื่อตาข้าว่าเจอคนที่ข้าต้องการเท่านั้นก็พอแล้ว ตาข้าไม่หลอก ใจข้าไม่ลวง  เทือกเถาเหล่ากอหรือหัวนอนปลายตีนคนเราสำคัญอะไรหนักหนา  เมื่อมีตาสำหรับดู มีใจสำหรับบอก ถามใจของเอ็ง สุดใจ ถามใจของเอ็งเกี่ยวกับหัวนอนปลายตีนข้า...กว่าสิบปีในชีวิตท่องเที่ยว ทิดรื่นอาจจะเกี้ยวผู้หญิง
มาไม่เลือกหน้า แต่ข้าไม่เคยตั้งใจจริงเหมือนครั้งนี้...ไม่เคยมีความรักใครเหมือนอย่างเอ็ง...ต้องการใครเหมือนอย่างเอ็ง...เที่ยวมาหลายแคว แต่เหนือจดใต้ จากเชียงใหม่ พิษณุโลก ถึงปากน้ำโพ มโนรมย์ บางกอก ยังไม่เคยเห็นใครเหมือนเอ็ง”