“ผลประกอบการเป็นไงบ้าง ?” คำถามจากคนฟังเรื่องเล่า

“ขายกาแฟวันละแก้ว อาทิตย์สองอาทิตย์ขายหนังสือได้สักเล่ม” คำตอบปนยิ้มจากจิ๋ว หรือ วุฐิศานติ์ จันทร์วิบูล ผู้ก่อตั้งร้าน

“คิดอย่างไรเอาเงินก้อนเดียวที่มีมาทุ่มทำร้านหนังสือ ?”

“ไม่ได้คิด ถ้าคิดคงไม่ได้ทำ” เด็กหนุ่มในร่างคนวัย ๕๐ พูดเรียบ ๆ ตามบุคลิกของเขา “ตอนเลือกอุทัยธานีก็ไม่ได้ดูว่าเมืองนี้มีคนอยู่เท่าไร สำคัญว่าเรายอมรับสภาพมันแค่ไหนมากกว่า ขายได้วันละ ๒๐ บาท เราก็ยังหัวเราะออกไหม”

จุดเด่นหรือสไตล์ของร้านกาลครั้งหนึ่ง เจ้าของร้านบอกอยู่ที่หนังสือเก่าหายาก วรรณกรรมคลาสสิก งานแปล “นักอ่านบางคนที่ตามหาหนังสือ บางเล่มหายไปจากตลาดแล้ว เขามาได้ที่ร้านเราก็จะยิ้มแย้มตื่นเต้นดีใจ รอยยิ้มในแววตานั้นแหละที่ทำให้เราอยากทำร้านหนังสืออยู่ เรียกว่าเราเป็นนักขโมยรอยยิ้มก็ได้ ถือว่าเราทำหน้าที่ของคนทำร้านหนังสือสำเร็จแล้ว”