เสียงระเบิดยิ่งดังเท่าไร การต่อสู้ก็ทวีความเข้มข้นเท่านั้น ชาวชุมชนใช้วิธีการต่อสู้มากมาย ตั้งแต่เขียนหนังสือร้องเรียน ยื่นหนังสือคัดค้าน ติดป้ายคัดค้าน ชุมนุม ประท้วง ทำบุญภูเขา ร้องเพลง เล่นละคร สร้างกำแพงป้อมค่ายอยู่ยามเฝ้าทางเข้าออกหมู่บ้านตลอด ๒๔ ชั่วโมง ประชุมเจรจาต่อรอง ฟ้องร้องดำเนินคดีในชั้นศาล หรือกระทั่งนอนขวางรถบรรทุกไม่ให้ผ่าน แม้ถูกทำร้ายร่างกาย ข่มขู่เอาชีวิต และถูกฟ้องร้องดำเนินคดีเพื่อปิดปากกว่า ๒๗ คดี จนต้องไปศาลบ่อยกว่าไปทำมาหากินในไร่นา

“ตำหูกสู้เหมือง” หรือทอผ้าเพื่อสู้กับเหมืองแร่ คือปฏิบัติการหนึ่งในการ “ต่อสู้” ของชุมชนหกหมู่บ้านรอบเหมืองแร่ทองคำ

นักเรียนโรงเรียนทอผ้ามุ่งมั่นและตื่นเต้นไปกับการเรียนรู้ และทดลองเทคนิคการย้อมผ้าจากสีธรรมชาติขั้นสูง จนกลายเป็นลวดลายศิลปะบนผ้าทอ

บัดนี้เหมืองปิดไปแล้ว แต่ยังไม่มีการดำเนินการใด ๆ เพื่อฟื้นฟู  หน่วยงานรัฐยังนิ่งราวกับลืมไปแล้วว่าครั้งหนึ่งเคยอ้างอำนาจ กฎหมาย มาตรฐาน เทคโนโลยี เพื่ออำนวยให้เปิดเหมืองแร่บนยอดเขา “พื้นที่ต้นน้ำหรือแหล่งน้ำซับซึม” ที่มีความเสี่ยงต่อการกระจายมลพิษสูง

พื้นที่เหมืองร้างที่เคยเป็นบ่อเก็บกากแร่ กองหินทิ้ง และขุมเหมือง ยังคงทิ้งมลพิษ ไม่มีการจัดการ หลังบริษัทชิงล้มละลาย ขณะที่ศาลจังหวัดเลยมีคำพิพากษาเมื่อวันที่ ๑๓ ธันวาคม ๒๕๖๑ ตามที่ประชาชนกลุ่มคนรักษ์บ้านเกิด ๖ หมู่บ้าน จำนวน ๑๖๕ คน ยื่นฟ้องบริษัททุ่งคำ จำกัด ว่าละเมิดต่อกฎหมาย พ.ร.บ. ส่งเสริมและคุ้มครองคุณภาพสิ่งแวดล้อมแห่งชาติ พ.ศ. ๒๕๓๕ และ พ.ร.บ. การสาธารณสุข หรือที่ชาวบ้านเรียกว่า “ฟ้องฟื้นฟู”