“ตอนโควิด-๑๙ ทุกคนโดนล็อกดาวน์ คุณพ่อผมชอบกินชา อยากทำร้านขายใบชาในวัยเกษียณ  ผมเพิ่งเรียนจบทางภาพยนตร์ก็ออกกองไม่ได้ เลยช่วยคุณพ่อศึกษา ไปเดินซื้อชาที่เยาวราช หอบกลับบ้านมาชิมด้วยกัน” บอสเล่าที่มา

สิ่งสะกิดใจในวันนั้นไม่ใช่รสชาติ แต่เป็นบทสนทนาที่ไม่เคยมีมาก่อน

“ปรกติผมกับพ่อพูดกันน้อยมาก มีแต่เรื่องทั่วไปในชีวิตประจำวัน เช่น หวัดดีครับ หนูกินข้าวรึยังลูก เดี๋ยวไปรับนะ ไปแล้วนะ แต่วันนั้นเรานั่งคุยกันเป็นชั่วโมง ๆ ผมได้ฟังสิ่งที่พ่อคิด รู้สึก เขาเล่าว่าเมื่อก่อนเป็นยังไง ผมเกิดมา ๒๐ กว่าปีไม่เคยได้ฟังมาก่อน ก็ประทับใจว่าชาสร้างบทสนทนาได้นะ”

ช่วงนั้นบ้านพักส่วนตัวย่านหนองแขมจึงเปิดเป็นหน้าร้านขายใบชา คุณพ่อนำชื่อ “เทพกิมบ้อ” ที่นับถือตั้งเป็นชื่อร้าน มีโลโก้เป็นภาพเขียนสไตล์จีนโบราณ  เมื่อมีลูกค้าเรียกหาชาพร้อมดื่ม บอสจึงลองขายชาที่หน้าบ้านและผ่านแอปพลิเคชันดิลิเวอรี พร้อมคิดว่าต้องออกแบบภาพจำของร้านให้เข้าถึงยุคปัจจุบันมากขึ้น จึงชวนต้นน้ำ รุ่นน้องจากคณะเดียวกันมาช่วย

“โจทย์แรกคือทำยังไงไม่ให้ดูยากสำหรับคนที่จะเดินเข้ามา เพราะแค่พูดชื่อชาภาษาจีนก็จริงจังมากแล้ว เลยคิดเปลี่ยนรูปเทพเจ้าผู้หญิงให้เป็นคุณยาย สร้างคาแรก-เตอร์ให้ลูกค้าเป็นหลาน ๆ

“หลังทำโลโก้ใหม่ก็คิดว่าถ้ามีคุณยายตามจุดต่าง ๆ ในร้านก็น่ารักดี เช่น บนแก้ว ประตูรอต้อนรับ เลยเป็นที่มาของสติกเกอร์และสแตนดี้” ต้นน้ำเล่าที่มาของ “คุณยาย” ภาพจำที่ทำให้หลายคนเรียกที่นี่ว่า “ร้านชาคุณยาย”

สถานการณ์พลิกผันอีกครั้งเมื่อโควิด-๑๙ จากไป ผู้คนกลับมาใช้ชีวิตตามปรกติ

“ขายไม่ได้เหมือนเก่า เลยอยากมีร้านจริงจัง  วันหนึ่งไปทำธุระกับเพื่อนที่ซอยเกษมสันต์ ๑ พอดี เลยขอเช่าชั้นล่างที่ว่างอยู่” บอสย้อนถึงวันตัดสินใจลงทุนครั้งใหญ่

เจ้าของบ้านให้เช่าได้แค่ ๖ เดือน ทั้งคู่เห็นว่ากำลังพอดีกับเงินลงทุน จึงขอลองสักครั้ง ถ้าเจ๊งก็จะไปทำอย่างอื่น

“ครึ่งปีนั้นผลตอบรับดีมาก เดือนแรกมีเพื่อน ๆ รุ่นพี่รุ่นน้องในมหาวิทยาลัยมาช่วยซื้อ พอเทรนด์ติ๊กต็อกมามีคนมาถ่ายคลิปรีวิว วันต่อมาคนเต็มร้านโดยที่เรายังไม่มีมาตรฐานของร้าน ไม่มีพนักงาน วิ่งวุ่นกันทั้งวัน” บอสเล่า