จุดเปลี่ยนสำคัญคือตอนดูแลหลวงพ่ออุปัชฌาย์ พาท่านไปรับการรักษาพยาบาล รู้สึกว่าพระอาพาธมีปัญหาหลายอย่าง และเป็นเรื่องยากสำหรับพระที่เคร่งครัดในธรรมวินัย บางทีเขาดูแลพระไม่ต่างจากคนไข้อื่น อยู่ห้องรวมกับโยม ซึ่งตามวินัยได้ไม่เกิน ๓ คืน  บางทีตามต่างจังหวัดมีญาติผู้หญิงมานอนเฝ้าคนไข้ผู้ชาย  ถ้าเป็นพระที่เคร่งครัดวินัยก็ถือเป็นอาบัติตั้งแต่ต้น ท่านก็ไม่อยากอยู่ ขอกลับวัด

ช่วงอยู่วัดป่าสุคะโต อาตมาทำหน้าที่อบรมดูแลพระบวชใหม่ ได้พบพระอาจารย์ไพศาล วิสาโล จึงปรึกษาท่านว่าน่าทำเรื่องนี้ไหม อยากหาอะไรให้พระใหม่ทำ เขาจะได้เรียนรู้ด้วย  พระอาจารย์ไพศาลสนับสนุนเต็มที่ เพียงแต่ถามว่าไหวหรือ

ท่านให้พื้นที่หน้าวัดป่าสุคะโตลองทำดู เราก็เขียนบทความสื่อสาร มีคนตอบรับ ก็เริ่มเห็นความเป็นไปได้ที่จะทำในวงกว้าง

เมื่อโยมเจ้าของที่ดินซึ่งเป็นลูกของป้ารู้ข่าว เขาบริจาคที่ดินให้ ๑๕ ไร่ มีอาคารเก่าหลังหนึ่งจุได้ ๖ เตียง ตอนหลังสร้างอาคารใหม่มี ๑๒ เตียง ย้ายจากวัดป่าสุคะโตเมื่อ ๑๗ กุมภาพันธ์ ๒๕๖๓ ซึ่งนับเป็นวันตั้งศูนย์สันติภาวัน ที่อำเภอสอยดาว จังหวัดจันทบุรี

พระอาจารย์ไพศาลตั้งชื่อให้ ท่านบอกเป็นความสงบสันติจากการภาวนา

คิดมาแต่ต้นว่าจะแยกส่วนจากวัดชัดเจน จะได้ไม่มีปัญหาเรื่องเงินบริจาค ก็ตั้งเป็นมูลนิธิสันติภาวัน

เลือกพระอาพาธระยะสุดท้ายก่อน ให้ท่านจากไปอย่างสงบ

จริง ๆ การดูแลพระป่วยเป็นธรรมวินัยที่กำหนดชัดเจนว่าพระมีหน้าที่ดูแลกัน แต่ปัจจุบันในวัดความสัมพันธ์อาจไม่ได้เหนียวแน่นเหมือนในครอบครัว พระป่วยหนักเมื่อกลับวัดมักไม่มีคนดูแล ส่วนใหญ่จะเรียกให้ญาติมารับ แต่ที่บวชนาน ๆ ความใกล้ชิดกับญาติก็น้อยลง ลูกหลานก็ไม่สนิท ถ้าญาติไม่รับ วัดไม่รับ จำนวนมากต้องไปอยู่ศูนย์พักพิงผู้ไร้ที่พึ่งของกระทรวงพัฒนาสังคมและความมั่นคงของมนุษย์ แต่ต้องสึก

บางกลุ่มแค่อยากตายในผ้าเหลือง ไม่ได้เคร่งครัดวินัยมากแต่เราคิดว่าดีกว่าปล่อยให้ท่านสึกแล้วไปอยู่ที่ไหนไม่รู้

บางรูปอยากรักษาวินัย เราจะปลาบปลื้มมากที่ได้ดูแลพระแบบนี้

เจอครูบาอาจารย์ที่ปฏิบัติดี พระที่ช่วยเหลือสังคม เราเสนอเลยว่าให้มาอยู่ด้วยกัน หลวงพ่อช่วยสังคม ช่วยพระศาสนามามาก เราก็อยากตอบแทนท่าน

รับได้จากทั่วประเทศ มีเกณฑ์สี่ข้อที่ต้องโทรศัพท์คุยกับคนดูแลเดิม

หนึ่ง-เป็นพระอาพาธระยะท้าย ไม่ใช่ผู้ป่วยติดเตียงที่ต้องดูแลระยะยาว

สอง-ยุติการรักษาทางการแพทย์แล้ว เนื่องจากเราไม่สามารถพาตระเวนรักษาได้

สาม-ผู้ป่วยเต็มใจมาเอง  ส่วนใหญ่คนเราอยากตายในที่คุ้นเคย แต่บางทีถูกผู้ดูแลบังคับมาส่ง

สี่-ไม่มีอาการทางจิต หรือคลุ้มคลั่งจนคุมตัวเองไม่ได้ เพราะเราไม่มีเครื่องมือดูแล

การดูแลควรเป็น ๑ ต่อ ๑ โดยผู้ดูแลมีสามกลุ่ม ส่วนหนึ่งรู้ข่าวจากเพจที่เราสื่อเชิญชวนให้มาลองศึกษาเรียนรู้ การดูแลพระอาพาธ ซึ่งเป็นหนึ่งในวิถีการปฏิบัติธรรม

แล้วก็พระดูแลกันเองตามธรรมวินัย ให้พระที่ตั้งใจบวชและตายในผ้าเหลืองได้ตายแบบพระ

บางช่วงพระที่ดูแลอาจอยากออกธุดงค์ จำพรรษาที่อื่นบ้าง ก็เปลี่ยนผู้ดูแลไปหลายคน เมื่อมีพระไม่มากพอ ก็ให้โยมที่เคยบวชมาช่วย โดยมีค่าตอบแทนพออยู่ได้  ตอนนี้เป็นผู้ดูแลสวนคนหนึ่ง ดูแลพื้นที่ตึกใหม่หนึ่งคน อีกคนดูแลพระอาพาธ ร่วมกับพระสามรูป