“ผมชอบบรรยากาศวันที่โรงเรียนมัธยมศึกษาเลิกคาบเรียนครึ่งวัน นักเรียนจะพากันเหมารถมานั่งเล่นในร้าน บางคนแค่มานั่งอ่านแล้ววันหลังถึงกลับมาซื้อ ชวนให้นึกถึงตอนเราเป็นนักศึกษาที่กรุงเทพฯ ก็ยืนอ่านในศูนย์หนังสือจุฬาฯ ร้านหนังสือดอกหญ้า ช่วงปี ๒๕๓๕-๒๕๔๑ ละแวกที่ผมเรียนอยู่แค่พื้นที่จากสามย่านไปจุฬาฯ ตามตรอกซอยล้วนเต็มไปด้วยร้านหนังสือ ทั้งโอเดียนสโตร์ ดวงกมล ขึ้นรถเมล์ไปไหนก็เจอแผงหนังสือตามป้ายรถ เป็นยุคที่คึกคักมากสำหรับนักอ่าน ไปทางไหนก็มีหนังสือให้ซื้อให้หยิบอ่านฟรี

“ฉะนั้นแม้แต่ละเดือนผมจะขายหนังสือได้น้อยก็ไม่เป็นไร รวมนิตยสารด้วยบางทีก็ ๕ เล่ม ๑๐, ๒๐, ๔๐ เล่ม รายได้ของร้านหนังสืออย่างเดียวอยู่ยาก แต่ผมเชื่อว่าหนังสือทุกเล่มมีเจ้าของ แค่ต้องรอจังหวะเพื่อจะได้พบ

“มีครั้งหนึ่งผมคุยกับคนที่อ่าน เจ้าชายน้อย ครั้งแรกตอนอายุ ๕๕ ปี เขาบอกว่าน่าจะได้อ่านเร็วกว่านี้จะได้รู้วิธีถนอมความรักเหมือนที่เจ้าชายน้อยถนอมกุหลาบ ผมคิดว่าถ้ายังอยู่ในวัย ๒๐-๓๐ ปีก็อาจมองผ่านจนกว่าความคิดจะนิ่งจึงถึงเวลาอ่านเรื่องที่สะท้อนคุณค่าในวัยที่ผ่านมาของตนเอง”

พื้นที่อยู่ร่วมระหว่างการ์ตูน-หนังสือสะสมของคุณหมอนักอ่านกับสินค้าดูแลสัตว์เลี้ยง 

“มีหลายกิจกรรมที่ผมใช้เป็นวิธีจัดร้านให้น่าเข้าเพราะที่นี่ไม่ได้เข้าออกง่ายแบบร้านติดถนน ลููกค้าต้องตั้งใจมา เลยอยากให้มาแล้วรู้สึกว่าเป็นห้องรับแขกของนักอ่าน”

“มีหลายกิจกรรมที่ผมใช้เป็นวิธีจัดร้านให้น่าเข้า เพราะที่นี่ไม่ได้เข้าออกง่ายแบบร้านติดถนน ลูกค้าต้องตั้งใจมา เลยอยากให้มาแล้วรู้สึกว่าเป็นห้องรับแขกของนักอ่าน บ่อยครั้งมีต่างชาติที่หาร้านหนังสือในจังหวัดแล้วพบข้อมูลร้านเราจากโซเชียลมีเดีย บางทีแบกเป้มาทั้งครอบครัว  ผมเคยจะเอาหนังสือต่างประเทศมาขาย แต่พอได้คุยกับลูกค้าเขากลับต้องการหนังสือสองภาษาเพราะอยากเก็บภาษาไทยด้วย ผมว่าต่างชาติเขาใช้ร้านหนังสือเป็นนะ เขาสนุกในการหาหนังสือ ถอดรองเท้าแล้วนั่งเอกเขนกกับพื้น เอนหลังคุยกัน หยิบหนังสือโชว์กัน เจอแบบนี้ผมจะไม่รบกวนเลย ให้เขาเพลิดเพลินกันไป”

เพราะสิ่งยิ่งใหญ่กว่าการกังวลเรื่องหนังสือที่รักหาย

คือเป้าหมายให้ร้านหนังสือเล็ก ๆ เป็นพื้นที่สบายใจ