จากนั้นฉายให้เห็นฉากจบ บริกรกลับมาและขอโทษขอโพยในระดับต่าง ๆ ตั้งแต่ขอโทษหนักแน่นจริงจัง (ผม/ดิฉันเสียใจจริง ๆ) แทนที่จะขอโทษแบบปรกติ (ผม/ดิฉันเสียใจ) และยังมีอีกหลายเวอร์ชันทั้งที่มากและน้อยกว่านี้ ไปจนถึงระดับที่ไม่ขอโทษเลย นอกจากนี้ยังสมมุติสถานการณ์ให้ขอโทษในเวลาแตกต่างกัน เช่น ทันทีที่เกิดเหตุ เมื่อทานอาหารเสร็จสิ้นแล้ว

นักวิจัยพบว่ามีปัจจัยหลักสามอย่างที่มีผลต่อการให้อภัย คือ การแสดงออกว่าสำนึกผิดของผู้ขอโทษ ความหนักแน่นของการขอโทษ และจังหวะเวลาขอโทษ อาสาสมัครที่เป็นลูกค้าให้ความสำคัญกับปัจจัยแรกมากที่สุด และเรื่องของจังหวะเวลาสำคัญน้อยสุด

อย่างไรก็ตามการขอโทษทันทีหรือเร็วที่สุดได้ผลดีมากที่สุด และทั้งสามปัจจัยส่งผลเป็นอิสระแยกจากกัน คืออาจพอใจที่แสดงการขอโทษหนักแน่น แต่หากช้าไปก็จะลดทอนความพึงพอใจได้

มีการค้นพบเล็ก ๆ ที่แปลกดีเรื่องหนึ่งจากงานวิจัยของ ชิริ เลฟ-อาริ (Shiri Lev-Ari) จากมหาวิทยาลัยลอนดอน นักวิจัยพบว่าการขอโทษที่ใช้คำยาว ยาก หรือหรูหรา และไม่ได้พบบ่อย ได้ผลดีมากกว่า เช่น ในประโยคสามประโยคต่อไปนี้เรียงจากประโยคที่ให้ผลน้อยไปหามาก แม้ทั้งสามประโยคมีความหมายแทบจะเทียบเท่ากันทุกประการก็ตาม 

(1) I now see that joking about these issues is very rude.

(2) I now realize that joking about these issues is highly rude.

(3) I now recognize that joking about these issues is exceedingly rude.

เอสเทอร์ แอดลีย์ ผู้สื่อข่าวอาวุโสของเดอะการ์เดียน หนังสือพิมพ์ชื่อดังของอังกฤษที่ตีพิมพ์มากว่าศตวรรษเขียนแนะนำไว้ว่า มีตัวอย่างความพยายามขอโทษที่ล้มเหลวหลายรูปแบบที่ควรระมัดระวังไม่ทำตาม เช่น การกล่าวขอโทษตามสคริปต์ที่เขียนอย่างตั้งใจแต่ไม่จริงใจ ซึ่งฟังคล้ายขอโทษ แต่กลับไม่มีตรงไหนที่ขอโทษอย่างจริงจังและบ่งบอกว่าสำนึกผิดเลย

การพูดขอโทษแบบ “ขอไปที” ก็ไม่มีประโยชน์และไม่เหมาะสม เช่น พูดปัด ๆ ไปว่า “ขอโทษ, ขอโทษ, ขอโทษ” โดย
ไม่ได้แสดงอาการสำนึกผิด ในเมืองไทยเราอาจเคยได้ยินคำว่า “งั้นขอโทษก็ได้” ซึ่งก็เข้าข่ายนี้เช่นกัน

มีคำขอโทษบางคำที่ฟังดูไม่คล้ายคำขอโทษ เช่น พูดแล้วกลายเป็นว่าความผิดเป็นเรื่องของสิ่งแวดล้อม (เช่น เกิดมาในสังคมแบบนี้ก็เลี่ยงยาก) เป็นเรื่องของยุคสมัย (เช่น สมัยโน้นใคร ๆ ก็ทำทั้งนั้น) หรือมีความจำเป็นให้ต้องทำ สรุปคือแก้ตัวว่าไม่ได้อยากทำ...แต่ก็ทำ ตัวเองไม่ใช่สาเหตุสักหน่อย !

การกล่าวคำขอโทษต่อให้ทำช้าก็ดีกว่าไม่ทำ แต่ก็ควรทำอย่างเหมาะสม

ตัวอย่างที่สอบตก เช่น ใน ค.ศ. ๒๐๐๘ ผู้บริหารราชการเมืองฟลอเรนซ์จะจัดพิธีขอโทษ ดันเต อาลีกีเอรี (ค.ศ. ๑๒๖๕-๑๓๒๑) มหากวีผู้ถูกเนรเทศออกจากเมืองเพราะความคิดเห็นทางการเมืองใน ค.ศ. ๑๓๐๒ จนเขาต้องระหกระเหินอยู่ถึง ๑๙ ปี แต่ทายาทของมหากวีปฏิเสธเข้าร่วมงาน เพราะเห็นว่างานที่จะจัดขึ้นไม่ได้มาจากใจจริงและหวังผลประโยชน์อื่นมากกว่า

อีกกรณีที่โด่งดังกว่าคือคริสตจักรประกาศยอมรับใน ค.ศ. ๑๙๙๖ ว่า นักวิทยาศาสตร์เอกของโลก กาลิเลโอ (ค.ศ. ๑๕๖๔-๑๖๔๒) มีสิทธิ์เชื่อว่าโลกหมุนรอบดวงอาทิตย์ แต่กระนั้นก็ไม่ได้มีประกาศขอโทษเรื่องที่กาลิเลโอโดนบังคับให้ต้องประกาศถอนความเชื่อเพื่อไม่ให้โดนลงทัณฑ์ทรมาน มีเพียงแค่ระบุไว้อย่างไม่สู้เต็มใจนักว่า คริสตจักรรับรู้ได้ถึง “ความเข้าใจผิดที่น่าเศร้าที่บัดนี้ได้กลายเป็นอดีตไปแล้ว”

ดูเหมือนการกล่าวขอโทษ การยอมรับว่าตัวเองผิด น่าจะเป็นเรื่องยาก เพราะเป็นการยอมรับในจุดอ่อนของตน และมนุษย์ก็รับมือจุดอ่อนนี้ไม่เก่ง เพราะมันทำให้เรารู้สึกไม่ปลอดภัย จึงทำทุกอย่างเพื่อปกป้องตัวเองจากความอ่อนแอนี้ไว้

กรณีของคำกล่าวทำนอง “เสียใจ แต่ไม่ขอโทษ” จึงถือเป็นเรื่องน่าผิดหวังยิ่ง