กา-วิทยา ก๋าคำ และโดนัท-งามแสนหลวง สิงห์เฉลิม ผู้เปิดร้านหนังสือมา ๘ ปี ด้วยความหลงใหลในหนังสือ

“เราชอบอ่านวรรณกรรม เสน่ห์ของมันคือความเชื่อมโยงที่หนังสือเล่มหนึ่งจะพาไปหาเล่มอื่นด้วย ทำให้กระหายอยากอ่านขึ้นเรื่อย ๆ… ตอนเรียนศิลปากร ทั้งเพื่อนและรุ่นพี่อ่านหนังสือกันเยอะมาก ส่วนใหญ่เป็นวรรณกรรมแปลหนัก ๆ เราก็เลยได้คลุกคลีอยู่กับมันมาโดยตลอด”

“ทำไมถึงเปิดร้านหนังสือ ?”

ฉันอดสงสัยไม่ได้ว่าคนเราต้องหลงใหลหนังสือมากแค่ไหนจึงเปิดร้านหนังสือและประคองมันไว้ได้นานกว่า ๘ ปี

“คืออีกหนึ่งความฝัน ถ้าเราไม่ทำก็คงรู้สึกเสียดาย สมัยเรียนมีร้านหนังสือเดินทางของพี่หนุ่ม (อำนาจ รัตนมณี) ตอนนี้ก็ยังอยู่นะ เราชอบไปอ่านหนังสือ ไปพูดคุย เป็นแรงบันดาลใจให้เราอยากเปิดร้านหนังสือ

“พอได้มาเปิดร้านจริง ๆ มีทั้งเรื่องปวดหัว สุข ทุกข์นะ ไม่เคยเอามาชั่งว่าอันไหนเยอะกว่ากัน มันก็เรื่อย ๆ…แต่แค่เราได้มองหนังสือบนชั้นวาง หรือนั่งเหม่อมองไปข้างนอกร้านผ่านกองหนังสือโดยไม่ต้องคิดอะไรก็มีความสุขแล้ว

“บางคนชอบร้านสไตล์นี้ บางคนก็เฉย ๆ…ถ้าใครอยากได้ที่เงียบมาก ๆ มาอ่านหนังสือสอบ เราก็จะมีสไตล์ไม่ตรงกับเขาแล้ว เพราะร้านนี้เราต้องการให้เป็นพื้นที่พูดคุยกันด้วย เป็นคอมมูนิตีเล็ก ๆ  ลูกค้าส่วนใหญ่ก็มีความชอบคล้าย ๆ กัน”

หนังสือทุกเล่มบนชั้นผ่านการคัดเลือกจากเจ้าของร้าน ไม่ใช่แค่สิ่งที่อยากขาย แต่คือหนังสือที่อยากให้คนอ่านได้รู้จัก

“แค่เราได้มองหนังสือบนชั้นวางหรือนั่งเหม่อมองไปข้างนอกร้านผ่านกองหนังสือโดยไม่ต้องคิดอะไรก็มีความสุุขแล้ว”

สำหรับกา A BOOK with NO NAME ไม่ได้อยากถูกนิยามว่าเป็นร้านหนังสือหรือคาเฟ่ แต่อยากให้เป็นพื้นที่ที่ใครสักคนเข้ามานั่งพูดคุย ถกเถียง ฟังดนตรี ดูหนัง หรือร่วมวงเสวนาเล็ก ๆ และทำหน้าที่ในฐานะร้านหนังสือด้วยการแนะนำหนังสือสักเล่มสองเล่ม เพื่อ “ให้หนังสือได้เจอคนอ่าน”

“คือเขามาถามหาหนังสือแนวเดียวแหละ แต่เราก็พยายามบอกแนวอื่น ๆ ด้วย ว่าแนวนี้ก็น่าสนใจนะ อยากให้เขารู้จักสิ่งที่เขาไม่รู้จัก เพราะในฐานะร้านหนังสือเรามีหน้าที่แนะนำหนังสือที่ลูกค้าไม่รู้จัก…หนังสือทุกเล่มในร้านเราคัดมาเองหมดเลย อ่านแล้วชอบบ้าง อยากอ่านเองบ้าง

“เกลียดใครก็ไล่ให้ไปเปิดร้านหนังสือ”

ประโยคกึ่งขำกึ่งจริงข้างต้นนี้กาเอ่ยขึ้นในวงสนทนาบ่อยครั้ง สะท้อนความยากลำบากที่ต้องเผชิญในยุคที่ทุกคนต่างมีโทรศัพท์มือถือและความเฟื่องฟูของสำนักพิมพ์ที่ลดลงกว่าแต่ก่อน

“กำไรจากร้านหนังสือพอแค่เป็นค่าใช้จ่ายสำหรับแมว ค่าอาหารแมว หรือพาแมวไปหาหมอ…บางทีเอามาใช้ฉลองช่วงปีใหม่ เพราะรายได้หลักจริง ๆ มาจากการทำงานอื่น แต่ถึงได้กำไรน้อยก็ยังดีกว่าขาดทุนเนาะ” กาพูดพลางหัวเราะ เป็นตลกร้ายที่ฉันเข้าใจเมื่อนึกย้อนตอนเปิดประตูเข้ามาในร้านแล้วกาทักทายฉันด้วยประโยคที่ว่า “เป็นลูกค้าคนที่ ๓ ของร้านเลยนะวันนี้”

ท้องฟ้าเหนือศรีย่านค่อย ๆ มืดลง แสงไฟสีส้มนวลตัดกับสีเขียวของร้าน A BOOK with NO NAME เริ่มเด่นขึ้นมาแทน  “มา ๆ มานั่งกินด้วยกัน” ประโยคสั้น ๆ ที่เจ้าของร้านชอบเอ่ย

ฉันนั่งอยู่ในวงล้อมของคนแปลกหน้า ทั้งช่างสักและนักเขียน มือหนึ่งฉันแงะหอยแครงลวก อีกมือยกเครื่องดื่มเย็นฉ่ำขึ้นจิบ เสียงหัวเราะเคล้าเพลงอินดี้โฟล์กทำให้กำแพงความไม่คุ้นเคยทลายลงอย่างรวดเร็ว

ที่นี่คือ “จุดร่วม” ของผู้คนที่หลงใหลในศิลปะและการอ่าน เพียงฉันเปรยถามว่า “หนังสือเล่มไหนที่ต้องอ่านให้ได้สักครั้งในชีวิต” คำตอบก็หลั่งไหลอย่างเป็นธรรมชาติ

กาแฟหนึ่งแก้ว เพลงอินดี้โฟล์กและกลิ่นอายศิลปะ ชวนให้ผู้คนค่อย ๆ ใช้เวลาอยู่กับหนังสือและบทสนทนา