ฝีเท้าของมันอาจจะเบาลง เมื่อพ้นจากบริเวณป่า แต่กลิ่นสาบแรงกล้าขึ้นทุกทีเมื่อเข้าใกล้ มือซ้ายข้าพเจ้ากุมแน่นอยู่กับไฟฉาย ซึ่งทาบกับลำกล้องปืน นิ้วชี้ขวาสอดอยู่ในโกร่งไก เสียงลมหายใจของทุกคนที่ยืนอยู่ข้างหลังได้ยินถนัด พอเงาตะคุ่มเงานั้นพ้นจากร่มครึ้มของต้นไม้สุดท้ายออกมาสู่แสงจันทร์เหนือตลิ่ง ข้าพเจ้าก็ยกปืนขึ้นประทับบ่า เปิดไฟฉายและเตรียมยิง ก็พอดี ไมรา สมิท ร้องขึ้นสุดเสียง

“หยุด ! คุณสาก...อย่ายิง ! นั่นไลสง !”

นวนิยายชุด ล่องไพร ของ “น้อย อินทนนท์” เป็นหนึ่งในหนังสือที่ผมติดงอมแงม ตะลุยนั่งอ่านนอนอ่านนับสิบเล่มแบบหยุดไม่ได้

ตอนแดนสมิงนี้อยู่ในเล่มที่ ๒ เป็นเรื่องราวต่อเนื่องกับตอน
มนุษย์นาคา และหุบผามฤตยู

สมิง หรือเสือสมิง ตามนิยามแล้วคือคนที่มีวิชาอาคมกลายร่างเป็นเสือได้ หรือในทางกลับกัน คือเสือที่กินคนมามากจนกลายร่างเป็นคนได้

ความเชื่อเกี่ยวกับเสือสมิงมีมานาน พระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัวทรงพระราชนิพนธ์เรื่องเสือสมิงไว้ในคราวเสด็จประพาสจันทบุรีว่า

“...ราษฎรชาวเมืองนี้เชื่อถือกลัวเสือสมิงมาก เล่าว่าที่เมืองเขมร มีอาจารย์ทำน้ำมันเสือสมิงได้ ศิษย์ได้ลักน้ำมันนั้นมาทาตัวเขา กลายเป็นเสือสมิงไปถึง ๓ คน พลัดเข้ามาในแขวงเมืองจันทบุรี ตัวหนึ่ง เป็นเสือดุร้าย เที่ยวขบกัดคนตายที่พลิ้ว ๒ คน ที่ปากจั่น ๑ คน ที่ป่าสีเซ็น ๒ คน รวม ๕ คน...บิดามารดาของศิษย์นั้นเขาจะเอาลูก เขาจึงมาเที่ยวตามหา แล้วสั่งไว้ว่าใครได้พบปะเสือนี้แล้ว ให้เอาไม้คานตี หรือมิฉะนั้นให้เอากะลาครอบรอยเท้า เสือนั้นจะกลับเป็นคนได้ แต่วิธีจะแก้นี้ทำได้ก็แต่เมื่อเสือนั้นยังไม่กินคน ถ้ากินคน รังควานทับเสียแล้ว ถึงจะทำวิธีที่บอกก็ไม่กลับเป็นได้เหมือนเมื่อครั้งก่อน...”