“ตราบใดที่คนนิ้วยังไม่เท่ากัน มีคนรวยคนจน คนเอาเปรียบ คนโกง ตราบนั้นยังมีเชื้อปุ๋ยให้คนเกิดแรงบันดาลใจที่จะทำเพลง เขียนงานวรรณกรรมสร้างภาพยนตร์ เพราะเอไอหรือเทคโนโลยีไม่สามารถทดแทนชีวิตและจิตวิญญาณได้”

เขาขึ้นรถไฟอีกครั้งในปีการศึกษาต่อมา จากสถานีโคกโพธิ์มาลงหัวลำโพง อาศัยอยู่กับเพื่อนที่เช่าบ้านในซอยด้านหลังวัดวิเศษการ แถวพรานนก

สอบเข้าสาขาภาพพิมพ์ วิทยาลัยเพาะช่างได้ แต่ไม่มีเงินจ่ายค่าเทอม ต้องสละสิทธิ์

ต่อมาสอบติดคณะจิตรกรรม ประติมากรรมและภาพพิมพ์ มหาวิทยาลัยศิลปากร

วงมาลีฮวนน่าก่อกำเนิดขึ้นช่วงเวลานั้น

“จุดกำเนิดวงในมุมของผม เกิดจากหลังอนุสาวรีย์อาจารย์ศิลป์ พีระศรี ที่วิทยาเขตวังท่าพระ ตรงนั้นมีตึกจิตรกรรมฯ ข้างซ้ายเป็นตึกสถาปัตย์ เลยไปเป็นตึกโบราณคดี ด้านหลังเป็นตึกมัณฑนศิลป์  ผมอยู่ปี ๑ มีเพื่อนสมัยเรียน ปวช. อยู่ห้อง ๓ เป็นทหารเรือเพิ่งปลดประจำการ ใส่ชุดทหารมาเลย  ยังไม่ได้สอบเข้าเรียนอะไร ผมเลยชวนไปกินข้าวทั้งที่ไม่ค่อยมีตังค์ ก็กินข้าวกินเหล้าจนอ้วกแตก นั่นแหละจุดเริ่มต้นวง”

จากนั้นไปเจอเพื่อนอีกคน

“อยู่ในกรุงเทพฯ บอกอยากทำเพลง แต่ไม่รู้จักใคร ก็ชวนร่วมวง”

อีกคนเป็นรุ่นน้องในคณะจิตรกรรมฯ ปี ๑ ขณะเขาอยู่ปี ๓

“ตัดภาพมาตอนผมเป็นครูสอนโรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยศิลปากร ได้ ๓-๔ ปี มีบ้านพักครูอยู่ที่นั่น เพื่อนมากองกันอยู่ ลูกศิษย์ก็มาติว รวมถึงน้องนุ่งจากวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราชมาเพื่อเตรียมสอบเข้าเพาะช่างหรือศิลปากร  คนกลุ่มนี้มารวมตัวทำดนตรีทำเพลง เกิดเป็นวงจริงจัง”

“เพื่อนที่มาชุมนุมมีเยอะ ทำไมเหลือสี่คนเมื่อออกเทป ?”

“ใช่ เพื่อนเยอะมากที่ชุมนุมกันทางความคิด เราเป็นแค่ตัวแทนของเพื่อนพ้อง”

“ช่วงนั้นเพื่อนเห็นแววไหมว่าจะเป็นนักร้องนำของวง ?”

“ไม่ใช่ ๆ พอเป็นอาจารย์ เลิกจากสอนผมก็ยังมาหาเพื่อน กินนอนในห้องเช่าเพื่อน จนดึงกันมาอยู่ที่ทับแก้ว สะสมเพลงมาร้อง กลายเป็นว่ามึงน่ะร้องไป มีเพลงที่ผมเขียนบ้าง แต่มีเพื่อนที่เขียนเป็นหลัก”

“ชื่อวงมาลีฮวนน่า ฟังคล้ายมาริฮัวนาหรือกัญชา  ช่วงนั้นยังเป็นยาเสพติด เป็นภาพลบไหม ?”

“จริง ๆ เราคือบุปผาแห่งเสียงเพลง ได้แรงบันดาลใจจากหนังสือ แปลก ซึ่งมีกรอบเล็ก ๆ เป็นผู้หญิงชาวจาเมกาถือบ้องกัญชาเบ้อเริ่ม ข้างล่างเขียน marijuana แปลว่ากัญชา ผมชอบเลย  วัยนั้นเรายังแอบดูดกัญชากัน ก็พลิกแพลงเป็นมาลีฮวนน่า มาลีแปลว่าดอกไม้ ฮวนน่าภาษาใต้ว่าฮวนหน้า เอาดอกไม้มาแกว่งไล้ที่หน้า  ช่วยกันคิดกับเพื่อนทหารเรือ”

“นิยามจริง ๆ คือบุปผาแห่งเสียงเพลงแต่คนไปเชื่อมโยงกับกัญชา มาริฮัวนา ?”

“ตอนทำชุดที่ ๑ ชุด ๒ ตัวหนังสือ ‘มาลีฮวนน่า’ หัว ม ยาวมาหน่อย พอชุด ๓ ยาวมาต่อกับหางสระอา พอชุด ๔ เพื่อนเพ เห็นว่าควรมีโลโก้วง ก็ทำเป็นรูปใบกัญชาวางอยู่บน ว ตรงกลาง กระแสก็ยิ่งกลายเป็นกัญชา แต่เราก็ปล่อย เพราะเพลงคือบุปผาที่มนุษย์ได้เสพสุนทรียะ”

“ผมชอบทำงานกับเพื่อน กับพี่ กับน้อง  เป็นคนสนุก มาเลยมาทำอะไรร่วมกัน” คฑาวุธ ทองไทย จำกัดความตัวเอง

“เขาว่าศิลปินต้องเก็บเนื้อเก็บตัว ?”

“ครับ ผมไม่ใช่ศิลปิน ผมเป็นนักอยากร้อง  ผมไม่ได้เป็นคนเก่งเลย เพียงแต่ทำอะไรกับเพื่อนกับพี่กับน้องแล้วสนุกเหมือนมีอุดมคติอยู่ข้างในกลาย ๆ”

ไล่มาแต่ก่อตั้งสมาคมศิลป์หอไตร รวมเพื่อนศิษย์เก่าจากวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราชที่มาอยู่กรุงเทพฯ แล้วจับมือกับสมาคมขัวศิลปะ เชียงราย, เชียงใหม่อาร์ตมิวเซียม, สมาคมศิลปินอีสาน ภาคกลาง ตะวันออก ตะวันตก รวมเป็นสมาพันธ์เครือข่ายศิลปินแห่งประเทศไทยในตอนนี้ เป็นเด็กกิจกรรมมาตั้งแต่เรียน ปวช. ทำให้สนิทกับครูบาอาจารย์ รวมทั้งอาจารย์ยงยุทธ์ ดำศรี วงด้ามขวาน

“แกทำเทปแล้วมาเป็นอาจารย์ฝึกสอนผมที่วิทยาลัยศิลปะฯ เป็นคนแรกที่แสดงงานศิลปะแล้วเล่นดนตรี นี่คือแรงบันดาลใจเหมือนกัน  ตอนหลังผมพาเพื่อนวงมาลีฮวนน่าไปหาอาจารย์ที่บางพลัด บอกความฝันว่าอยากทำเทปแบบอาจารย์ มีห้องอัดที่ไหน อาจารย์ก็ให้เบอร์โทร. ชาวญี่ปุ่นที่ชื่อ ฮิเดกิ โมริ”

เป็นเหตุการณ์ก่อนเสียงเพลงมาลี-ฮวนน่าได้อยู่ในตลับเทป

“ในห้องอัดของพี่โมริย่านบางบัวทอง เครื่องอัด ๘ แทร็ก ๔ ไลน์ ซึ่งยังเป็นแอนะล็อก  เห็นห้องเครื่องอัดครั้งแรก ผมตกใจมาก สีแดงสีเขียวปรากฏในความมืด นึกว่าตัวเองอยู่ในยานบินของมนุษย์อวกาศ ผมไม่สามารถฟังเมโทรนอม (metronome) หรือติ๊กต็อกนับจังหวะ ห้องหนึ่ง ๔ บาร์ใช่ไหม ผมร้องไม่ได้ เหมือนมาบังคับผมน่ะครับ  เพลง ‘ลมเพลมพัด’ ผมร้อง ๑๐ กว่ารอบ ทั้งที่เขียนเองร้องเอง ตั้งแต่อยู่ที่ซอยวัดวิเศษการ ก่อนสอบเข้า ปี ๑”

“ทำมา ๑๐ เพลงในอัลบัมหนึ่ง เก็งได้ไหมเพลงไหนจะดัง ?”

“ไม่รู้ครับ แต่จะถกเถียงในวงว่าจะเอาเพลงไหนอยู่-ไม่อยู่ แล้วก็เรียงลำดับเพลง”

สมัยเพลงยังอยู่ในม้วนเทปคาสเซ็ตจะแบ่งเป็นสองหน้า มีทั้งเพลงสั้นเพลงยาวทำให้ความยาวรวมแต่ละหน้าไม่เท่ากัน  การแก้ปัญหานี้กลายเป็นเสน่ห์อันเป็นเอกลักษณ์หนึ่งของเทปมาลีฮวนน่าต่อมา

“เพื่อให้หน้าเอกับบียาวเท่ากัน เป็นเหตุให้เราต้องพูดมุกท้ายม้วน ก็เอาอิทธิพลความทรงจำสมัยเราอยู่บ้านนอกน่ะมาเติม”

เทปชุดแรกของวงมาลีฮวนน่าเมื่อปี ๒๕๓๗ นับเป็นเพลง “ใต้ดิน” หรืออินดี้ ศิลปินทำเองขายเอง ไม่สังกัดค่าย

“ฝากวางขายที่ร้านเบียร์ชื่อ ช.ประทุมทอง แถวหน้าพระลาน แล้วรุ่นน้องนำไปให้พี่มาโนช พุฒตาล ฟังแกบอกภาษาสวย เพลงแปลกดี พอแกติดต่อมา เราไปกันเดี๋ยวนั้นเลย จากปกใต้ดินสีเงิน ลายมือเด็กเขียนชื่อวง โดยน้องลูกคุณ ลูกชายคนโตของอาจารย์สกุล บุณยทัต  พอออกกับไมล์สโตน ถ่ายปกใหม่ เป็นมาลีฮวนน่า บุปผาชน ที่มีรูปคนสี่คนบนหน้าปกเทปเหมือนนักร้องดัง ๆ ยุคนั้น  พี่มาโนชเดินเรื่องการตลาด GMM แกรมมี่จัดจำหน่าย มีผลให้งานมาลีฮวนน่าขยายวงกว้าง แล้ว ‘หัวใจพรือโฉ้’ ก็เริ่มมา”

“นิยามตัวเองว่าเป็นเพลงเพื่อชีวิตไหม ?”

“สำหรับเราเพื่อชีวิตมีวงเดียวยุคเดียว คือคาราวาน ซึ่งจำกัดความโดย จิตร ภูมิศักดิ์ ที่บอกว่า ศิลปะเพื่อชีวิตศิลปะเพื่อประชาชน  มาลีฮวนน่าคือบุปผาแห่งเสียงเพลง เราเป็นศิลปะที่ไม่มีนิยาม แต่เป็นความงดงามที่ลงตัว”

“เพลงต้องเป็นอย่างไร เป็นศิลปะเพื่อรับใช้อะไร ?”

“เขามีนิยามว่า ศิลปะเพื่อประชาชน ศิลปะเพื่อพระเจ้า เพื่อศาสนา เพื่อสิ่งแวดล้อม  ของเราคือเพลงที่อัดแน่นอยู่ในตัวบุคคล เราไม่ได้พูดถึงบุคคลที่ ๓ แต่พูดถึงตัวเราเองข้างในว่า เราทุกข์ เศร้า ผิดหวังอย่างไร แล้วหลั่งไหลออกมาเป็นงาน”

“อยากทราบฮาวทู เรียนรู้การร้องเพลงอย่างไร ?”

“ร้องด้วยความรู้สึกเพื่อระบายสิ่งที่อยู่ข้างใน ร้องแล้วผมสบายใจ มีความสุข อาจเพราะปมเยอะ ปมความยากจน ที่เราต้องเรียนรู้ว่าหากอยากจะได้เหมือนเขานั้น มันไม่ได้ ต้องอดทน แต่จะไม่ขโมยเพื่อให้ได้มา เพราะคำสอนของแม่ ‘ถึงเราจะขาด แต่เราขาวนะลูก’ ยังติดอยู่ในใจ แม่บอกเสมอ ถ้าลูกมีเรื่องขึ้นโรงพัก แม่ไม่มีเงินประกัน ลูกต้องติดคุกติดตะรางนะ  แม้เราไม่ได้ค้ายาเสพติด ปล้นจี้ หรือตีรันฟันแทงกับใคร แต่สภาพตรงนั้นพ่อแม่คงตระหนักว่าเรามีความเสี่ยงอยู่ โดยวัย ๑๕, ๑๖, ๑๗ ที่กำลังใฝ่รู้ทุกอย่าง เสมือนนกที่ออกจากรัง เป็นสัตว์เถื่อนสัตว์โทนที่ไม่มีควาญเลย”

“มีใครช่วยสอน เทรนการร้องให้บ้างไหม ?”

“ไม่ละครับ สังเกตดู ถ้าเพลงเศร้าผมจะร้องได้ดี เพลงสนุกผมก็ร้องได้ เพราะผมผสมกับในสังคมที่ผมเติบโตมา ฐานผมเป็นลูกทุ่ง ไม่ใช่แค่ลูกทุ่งภาคใต้ ทูล ทองใจ, สายัณห์ สัญญา, ดาว บ้านดอน, ยอดรัก สลักใจ, สุรพล สมบัติเจริญ,
ระพิน ภูไท, แสงสุรีย์ รุ่งโรจน์, ศรชัย เมฆวิเชียร  ผมเขียนเนื้อเพลงไว้เป็นเล่ม จดเพลงที่ชอบ วาดรูปศิลปินคนนั้นในแต่ละหน้า  ผมคิดว่าฐานของลูกทุ่งทำให้นำมาปรับใช้ทีหลังได้  กับอีกข้อถ้าให้วิเคราะห์ตัวเอง อาจด้วยแก้วเสียงที่ร้องอย่างนี้ได้”

“ต้องเรียนการเต้นการแสดงบนเวทีไหม ?”

“ไม่ละครับ ผมใช้จากข้างในนี่แหละ ถ้าเราแฮปปี้ อารมณ์ดีก็มีผลต่อสภาวะจิตใจ”

“จะทำเพลงให้สำเร็จ เก็งได้ไหมเพลงแบบไหนจะดัง ?”

“มันไม่มีสูตรสำเร็จ  เหมือนซื้อหวยไม่ใช่ว่าจะต้องถูกรางวัล ต่อให้บริษัทเพลงใหญ่ ๆ ที่ไปถอดสูตรการเขียนเพลงเพื่อความสำเร็จ มีทีมการตลาด เครื่องไม้เครื่องมือ มีปัจจัยพร้อม ก็ยังไม่ใช่คำตอบเพลงอะไรไม่รู้ที่อยู่ ๆ ก็ดังซึ่งไม่ได้ผ่านขั้นตอน อย่างนั้นมีเยอะแยะ”

“มีสูตรสอนการทำเพลงสำหรับมือใหม่ไหมครับ ?”

“สำหรับผมให้เขาคิดในสิ่งที่เป็นเขาเองจะดีที่สุด และต้องมีแรงบันดาลใจมากพอที่จะลงมือทำ”

“เหมือนทุ่มเทมาทางศิลปะ เข้าไปเป็นอาจารย์ได้อย่างไร ?”

“อาจารย์คณะจิตรกรรมฯ ซึ่งเหมือนพ่อคนที่ ๒ รศ. รุ่ง ธีระพิจิตร บอก ‘ไข่ฟ่ง อยากเป็นครูมั้ย ไปสอบบรรจุเป็นอาจารย์ที่โรงเรียนสาธิต มหาวิทยาลัยศิลปากร นครปฐมสิ’ ผมบอก ‘ได้ครับ’ ถ้าผมเป็นครู ได้วาดรูปทุกวัน เพราะต้องสอนเขียนรูป ถ้าลาเรียนต่อจะมีเงินราชการส่งผมเรียนได้ถึงปริญญาเอก ได้ชดเชยให้แม่กับพ่อที่ต้องการให้ลูกรับราชการ  ผมสอบได้ เป็นครูซี ๓ เงินเดือน ๓,๐๐๐ กว่าบาท ตั้งแต่เพิ่งจบปี ๕ อายุ ๒๒-๒๓ ปี”

“จากยุคแผ่นเสียง เทป ซีดี จนถึงออนไลน์ เพลงและศิลปินจะเป็นอย่างไรต่อ ?”

“มีบทเรียนที่เป็นความผิดพลาดล้มเหลวไหม ?”

“โอ้ เยอะมาก แต่ไม่สามารถกลับไปแก้ไขได้แล้ว เพียงทำวันนี้อย่าให้ซ้ำ”

“ยกตัวอย่างได้ไหม ?”

“ผมดูด-ดื่มหนักมาก ข้ามวันข้ามคืน ไฟแช็กนี่เต็มกระเป๋าของใครไม่รู้ ง่ามนิ้วเหลืองหมด เคยเปรียบตัวเองว่าควันทั้งหมดที่เราดูด ประมาณหมอกไฟป่าจากอินโดนีเซีย  เหล้าที่เราดื่มเอามาเทรวมในอ่าง เด็กขวบหนึ่งจมตายได้เลย ผมกินเหล้าเยอะจนตับอ่อนอักเสบ เป็นเกาต์ ระบบอวัยวะข้างในพังเป็นลูกโซ่ หายใจไม่เต็มปอด  ตอนนี้เลิกหมดเลย ๑๐ กว่าปีแล้ว เพราะถ้ายังกินต่อผมเป็นมะเร็งตายแน่ เป็นความผิดพลาดที่รู้สึกแย่มาก”

“การดูด-ดื่มมีผลด้านบวกบ้างไหมครับ ในการทำงานศิลปะ ด้านจินตนาการมันช่วยไหม ?”

“เวลาเมามันจะลอย ๆ  ก้ำกึ่งระหว่างสภาพสมองปรกติ แต่จริง ๆ แล้วมีสติสมบูรณ์น่ะดีสุด หาวัตถุดิบที่เราต้องการเพื่อนใหม่ ๆ ที่มีความรู้ คุยกับคนเก่ง ๆ ดูหนัง อ่านหนังสือที่เราชอบ พักร่างกาย ผูกเปลนอนเงียบ ๆ ในป่า”

“ความรู้นี้ได้มาด้วยวัยและประสบการณ์ใช่ไหม ตอน ๒๐ อาจไม่คิดอย่างนี้ ?”

“๓๐ ก็ไม่ใช่ ๔๐ ปลาย ๆ ถึงมาคิด ช่วง ๑๐ กว่า ๒๐ นี่กำลังทะลุเลย ใครห้ามก็ไม่ฟัง คิดว่าตัวเองแกร่งเหมือนหินผา จนวันหนึ่งเจ็บเกาต์มาก นอนโรงพยาบาลห้องผู้ป่วยรวม เตียงข้าง ๆ ทั้งซ้ายขวาเครื่องช่วยชีวิตเต็มไปหมด”

“เพลงบางยุคเปลี่ยนสังคมได้จริง บางบทเพลงเราฟังแค่ท่อนหนึ่งก็รู้สึกมีความสุข คลายทุกข์ ชีวิตเดินต่อไปได้ ให้แรงบันดาลใจ ความฝัน ความหวัง นั่นคือพลังของศิลปะแขนงดนตรี”

“เล่นคอนเสิร์ตเกือบทุกวันในรอบปี ถ้าวันไหนเกิดป่วยจะทำอย่างไร ?”

“เคยเป็นฝี ไปผ่าแล้วก็ออกมาก่อน เต็มที่ก็ไอหนัก ๆ เราก็อย่ากินของมันของทอด ตอนรับราชการผมยังลากิจลาป่วย ร้องเพลงอาชีพไม่สามารถลาป่วยได้ ป่วยก็ฉีดยา”

“คอนเสิร์ตหนึ่งเล่นกี่ชั่วโมง ?”

“เมื่อก่อนบ้าพลัง ๓ ชั่วโมงก็เล่นมาแล้ว แต่เต็มที่ของคนฟังคือชั่วโมงครึ่ง อย่าให้อิ่ม อย่าให้ขาด นี่เป็นเวลาดีที่สุดที่มนุษย์จะนั่งเสพ ซึ่งผ่านการพิสูจน์ซ้ำ ๆ มาแล้ว”

“แต่งานแคมป์ไฟดนตรีมาลีฮวนน่าเล่นยาวทั้งคืน ?”

“ผมเล่นสามช่วง ปีละครั้ง เราไปทัวร์ทั้งปีแล้วเหมือนมาสอบไฟนอลตัวเอง สรุปการทัวร์ทั้งหมด  มีคอรัส ระนาด เครื่องเป่าครบ เครื่องเสียงเต็มพิกัด เครื่องมิกซ์อย่างดี ทีมงานเป็นคนออกแบบช่วยกัน พี่เรืองกิตติ์ รักกาญจนันท์ คุณหญิงเครือมาศ ประทุมมาศ เป็นแม่งานใหญ่เลย เขายืนพื้นการบริหารจัดการ”

“คอนฯ ในความทรงจำ ?”

“มีเยอะมาก เช่นที่สามจังหวัดชายแดน ซึ่งวงใหญ่ ๆ ไม่ไป เขาขาดแคลนความบันเทิง พอไปนี่เขาดีใจ เต้นสุด ๆ รู้สึกเรามีคุณค่า”

“ไม่กลัวหรือ ?”

“อยู่ในพื้นที่บ้านเราเอง ผมเชื่อครับว่าต่อให้มีลัทธิความเชื่ออย่างไรเราก็ยังคงต้องเสพงานศิลปะ”

“ไม่ว่าฝ่ายไหน ?”

“ใช่ ย่อมมีอารมณ์สุนทรีย์กันทั้งสิ้น”

“อยู่กับเสียงเพลงมา ๓๐ กว่าปี เพลงสอนว่า...?”

“เยอะมาก ในยุคพี่หงา คาราวาน เขาเรียกเพลงเพื่อชีวิต แต่ของผมเพลงมาเล่นชีวิตผมสะบักสะบอมจนช่วงหนึ่งแทบเอาตัวไม่รอด  แต่ผมโตมากับศิลปะ จิตรกรรม ประติมากรรม สถาปัตยกรรม วรรณกรรม คีตกรรม รวมทั้งโฟล์กอาร์ต
ศิลปะพื้นบ้าน  เพลงบางยุคเปลี่ยนสังคมได้จริง บางบทเพลงเราฟังแค่ท่อนหนึ่งก็รู้สึกมีความสุข คลายทุกข์ ชีวิตเดินต่อไปได้ ให้แรงบันดาลใจ ความฝัน ความหวัง นั่นคือพลังของศิลปะแขนงดนตรี คืออิทธิพลของเพลงที่ผมได้รับมา มันห่อหุ้มผมเป็นดักแด้ยาวนาน กระทั่งผมหลุดออกมาเป็นผีเสื้อ”

“และเพลงได้พาวงมาลีฮวนน่าไปทั่วโลก ?”

“ใช่ครับ ซึ่งผมไม่คาดคิดเลย เราแค่โบยบินเหมือนผีเสื้อตัวหนึ่ง แล้วแต่แรงลมจะพัดพาตามเวลาของชีวิตช่วงนั้น ๆ”

“ศิลปินไม่มีเกษียณใช่ไหม ?”

“ไม่มี ตราบใดไอ้หินกลิ้งยังเดิน พี่หงายังเดิน ไปจนกว่าสุดแรงบันดาลใจ”

ขอขอบคุณ เรืองกิตติ์ รักกาญจนันท์,
ภิญโญ สวัสดิ์ศรี และร้านกระเทียมพริกไทยดำ

*“ในวงการพระเครื่องมีเบญจภาคี ผมก็คิดเองว่าน่าจะมีเบญจภาคีเพลงใต้ดินที่หาฟังยาก ไม่อยู่ใต้อิทธิพลการตลาดเป็นเพลงที่ผมชอบ ไม่ใช่มาตรฐานสากล”

“แสงจันทร์”
เนื้อหาครบถ้วน เรื่องราวให้กำลังใจ มันสุด ๆ แล้วในชีวิตผู้เขียน สมัยเรียนรามคำแหง กำลังแสวงหาในวัยหนุ่ม เป็นภาวะ a beautiful mind ซึ่งในชีวิตหนึ่งของคนเราจะมีสักกี่ครั้ง 

“คนเลว”
บอกความถดถอยท้อใจ แต่ยังเดินอยู่ เหมือนประชดประชันในวิถีตัวเอง ...หมุนไปเถิดโลกเอ๋ย หมุนเลยหมุนผ่านไป ทิ้งไว้เถิดคนนี้ คนดีเป็นไม่ได้...ชีวิตอันห่าเหว สังคมแห่งคนเลวที่ฉันเป็น... ยิ่งเรารู้สตอรีชีวิตของคุณกนกพงศ์ สงสมพันธุ์ ผู้ประพันธ์คำร้อง ที่ออกจากมหาวิทยาลัยเพื่อเป็นนักเขียน ซึ่งไม่ถูกนับเป็นอาชีพในสังคมไทย และกลายเป็นนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่คนหนึ่ง

“ขอทานน้อย”
เป็นเพลงที่ร้องเล่นกันในวิทยาลัยศิลปหัตถกรรมนครศรีธรรมราช เมื่อหลายปีก่อนอาจารย์สัญติญา ช่วยคำสอน ภาควิชาโลหะรูปพรรณเก่งเรื่องเครื่องหนัง นำมาเผยแพร่  ตอนท่านเรียนที่เพาะช่างไปเจอขอทานใต้สะพานพุทธร้องเพลง ...หากน้องนั้นฟังอยู่ โปรดเธอจงเข้าใจ ๆ แม้นชีพสลายพี่ยังรักเธออยู่ อยู่ไม่รู้คลาย... สะท้อนความรักที่ไม่สมบูรณ์ การพังภินท์ของครอบครัว  อาจารย์สัญติญาเล่าว่าคนแต่งเคยไปรบในสงครามเวียดนาม กลับมาพิการ เมียทิ้ง ต้องขอทาน เสมือนตายทั้งเป็น

“ฆาตะกัญชา”
เป็นร็อกไทยเพลงแรก ๆ  เนื้อความต่าง ๆ ครบถ้วนบริบูรณ์เป็นเพลงสมัยที่ผมเติบโตเป็นวัยรุ่น เลยอินมาก

“ขุนเขายะเยือก”
เขียนโดย “นิด ลายสือ” โดยได้รับอิทธิพลจากรุ่นพี่คือคาราวาน บอกเรื่องราวการเรียกร้องและวิพากษ์สังคมที่วิบัติเรื่องศีลธรรมต่าง ๆ การเมือง วัฒนธรรม ...ยุคกระเบื้องจะเฟื่องฟูลอย น้ำเต้าน้อยจะถอยจม...