หลังเรียนจบ บุษกร พิชยาทิตย์ ทำงานที่กรุงเทพฯ ในเครือสำนักพิมพ์เมืองโบราณ นานวันก็เข้าสู่แวดวงนักเขียน เป็นสมาชิก “ชมรมวันศุกร์” ที่มิตรสหายมักนัดกินดื่มพูดคุยเรื่องวรรณกรรม เป็นกลุ่มที่ทำให้เธอเติบโตจากข้างใน หลงใหลบรรยากาศคนรักวรรณกรรม จนเริ่มฝันถึงการมีร้านหนังสือ 

นั่นคือจุดกำเนิด “ร้านหนังสือเล็ก ๆ” ในตึกแถวคูหาเดียว

“ปี ๒๕๓๘ เป็นเจ้าของสิทธิ์ใช้ประโยชน์ตึกมุมถนนพระอาทิตย์ ในร้านมีวรรณกรรมเยอะรวมถึงหนังสือทำมือ

“เมื่อก่อนเวลากลับบ้านที่เชียงใหม่ชอบหอบดอกไม้มาร้านไว้ติดบนกระดาษห่อหนังสือที่พิมพ์ชื่อ ‘ร้านหนังสือเล็กๆ’ ให้ลูกค้า สมัยนั้นร้านหนังสือเยอะแต่เป็นเชนสโตร์ในห้าง ไม่มีร้านอิสระ ยิ่งที่เหมือนห้องรับแขกให้คุณค่ากับความสัมพันธ์มากกว่าการขายแทบไม่มี พอเราจัดกิจกรรมจึงมีคนช่วยเยอะ ติดโปสเตอร์ไว้หน้าร้าน ใครเห็นก็ช่วยบอกต่อ เป็นสังคมที่อบอุ่น สิ่งชื่นใจคือเราเป็นแรงจูงใจให้เด็กมหาวิทยาลัยหลายคนที่เคยมาร้านได้ทำร้านเล็ก ๆ ของตนบ้างเมื่อโตขึ้น 

“คนอ่านหนังสือมักเป็นคนที่มีความคิดลึกซึ้ง กว้างขวาง จึงอาจมีเด็กบางคนที่เติบโตข้ามวัยเพราะชอบอ่านอะไรที่ยาก กลายเป็นคนที่เฝ้าแต่จะค้นหาความหมายให้ชีวิตจนอาจอยู่ในสังคมยาก 

“พอรู้จักเอ๋-อริยา รู้สึกชื่นชมในความเป็นผู้ใหญ่ที่เข้าใจวรรณกรรมเยาวชน เขาพูดน้อย แต่ถ้าผู้ฟังเป็นเด็ก เขาจะเล่าสิ่งที่อยู่ในหนังสือได้อย่างรวดเร็วและกระจ่าง เวลาที่ร้านจัดกิจกรรมหนังสือเขาก็มาช่วยเสมอ 

“ชีวิตเราสนุกกับการต้อนรับเพื่อนฝูงตลอดวันถึงดึกดื่น จนปี ๒๕๔๔ ป่วยไทรอยด์เพราะพักผ่อนไม่เหมาะสม”

เมื่อบุษกรเลือกกลับบ้านที่เชียงใหม่ ก็ให้ “ร้านหนังสือเดินทาง” ทำร้านหนังสือบนถนนพระอาทิตย์แทน