“ตอนเรียนชั้นมัธยมฯ ที่โรงเรียนสามเสนวิทยาลัยถึงเริ่มรู้ เพราะพบเรื่องสั้นของคุณตา ‘อรุณรุ่งที่หินกอง’ เขาตัดบางส่วนมาไว้ในหนังสือเรียน  เรานามสกุล ณ บางช้าง ครูก็ไม่รู้ว่าเราเป็นหลานคุณตา ที่ชัดเลยคือหนังสืออ่านนอกเวลาเรื่อง ทุ่งมหาราช ตอนเรียน ม. ๖ เราก็บอกครูว่านี่คุณตา ครูที่ไม่ทันสมัยคุณตาก็รับรู้แค่ว่าเราเป็นหลานนักเขียน เรื่องนี้อ่านแบบวางไม่ลงจนจบทั้งที่ตอนแรกรู้สึกว่ายาวมาก ครูจะสั่งให้อ่านเราก็บอกไม่ต้องแล้ว เพราะเราอ่านจบแล้ว ตอนนั้นเลยหายสงสัยว่าทำไมเราชอบเขียนหนังสือ เพราะมีดีเอ็นเอของคุณตาแบบไม่รู้ตัว เราชอบบรรยายตัวละครว่ายิ้มยังไง แบบไหน

“ถ้าเราไม่ถาม คุณแม่ก็จะไม่เล่าเรื่องคุณตา จนเรียนปริญญาตรีที่คณะครุศาสตร์ จุฬาฯ อ่านหนังสือมากขึ้นก็เจอว่าคุณตาเขียนงานหลายแนวมาก และเราไม่มีปัญหาในการอ่านจับใจความ สรุปความ เพราะเราชอบเล่าเรื่องให้คุณแม่ฟังก่อนนอน  พอจบปริญญาตรี มีครูโรงเรียนสาธิตจุฬาฯ ชวนไปสอนหนังสือ แต่ก็ติวเพื่อนสอบ เขาอยากเรียนปริญญาโท คณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ ปรากฏว่าเพื่อนไม่ติด เราติด ก็ไปสัมภาษณ์แบบงง ๆ บอกกรรมการที่สัมภาษณ์ว่าเพราะเคยอยากเข้าเรียนคณะนิเทศศาสตร์ จุฬาฯ ตอนปริญญาตรี แต่มันแข่งขันกันสูงมาก คุณตาก็เป็นนักเขียน นักหนังสือพิมพ์มาก่อนถึงมาเขียนงานได้ อยากรู้ว่าหนังสือพิมพ์ทำอย่างไร  คุณตาเป็นใคร อาจารย์หัวหน้าภาคจึงบอกว่ามาลัยระดับบรมครูเลยนะ ถามเราว่าถ้ามีโอกาสจะยอมเก็บหน่วยกิตวิชาระดับปริญญาตรีหรือไม่ เราก็บอกว่าเราอยากเรียน มาทราบทีหลังว่าอาจารย์เคยเรียนกับคุณตาที่ธรรมศาสตร์ ท่านบอกว่าให้โอกาสเพราะคิดว่าเราน่าจะทำได้