ในหมู่ช่างภาพสัตว์ป่าทั่วฟ้าไทย เขาคือ “พี่ใหญ่” ผู้บันทึกชีวิตสัตว์ป่ามานานกว่า ๔ ทศวรรษ

ส่วนตัวเขานิยามตัวเองว่าเป็น “คนใจสัตว์”

หนึ่งในเรื่องเล่าคลาสสิกของชายผู้แบกเลนส์และกล้องท่องในป่าลึกเพื่อนำเรื่องราวของสัตว์ป่ามาสื่อสารกับคนข้างนอก จนช่วงหนึ่งเขาใช้นามบัตรระบุตัวเองว่าเป็น “ช่างภาพสัตว์ป่า” ก่อนจะเลิกใช้ เพราะเห็นว่ายังไม่รู้จักสัตว์ป่าดีพอ

ม.ล. ปริญญากร วรวรรณ

อดีตหนุ่มนักเรียนนอกด้านการเกษตร พนักงานบริษัทผลิตเหล็กเคลือบดีบุกสำหรับกระป๋องอาหาร ที่มีโอกาสเดินตามหมอบุญส่ง เลขะกุล และ ฟิลิป ดี. ราวด์ (Philip D. Round) เข้าไปสัมผัสธรรมชาติและสัตว์ป่า งานอดิเรกนั้นค่อย ๆ เปิดประตูให้เขารู้จักชีวิตอื่น ๆ และเริ่มบันทึกภาพสิ่งที่พบพาน เอาจริงเอาจัง กระทั่งรู้สึกว่าการเดินเข้าโรงงานกลายเป็นเรื่องยาก เมื่อรู้ชัดว่างานประจำ “ไม่ใช่” เส้นทางของตน จึงก้าวออกมาเป็นช่างภาพควบคู่กับการเขียนถ่ายทอดเรื่องราวของสรรพชีวิตอย่างคมคาย

มิตรภาพต่างสายพันธุ์, บนเส้นทางของการค้นหา, นกในดวงใจ, เลี้ยวตามโค้ง, เดินบนถนนมิตรภาพ, เงาตนบนรอยซาย ฯลฯ เป็นตัวอย่างบางส่วนบางเสี้ยวของผลงานที่โดดเด่น ยากจะมีใครเลียนแบบ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชีพจรไพร โฟโตบุ๊กเล่มใหญ่ที่มีทั้งภาษาไทยและอังกฤษ

หลายปีที่ผ่านมา รูปแบบหรือสไตล์งานถ่ายภาพยิ่งย้ำชัดถึงคุณลักษณะเฉพาะของเขา

เขากดปุ่มลั่นชัตเตอร์น้อยลง แต่มองลึกเข้าไปในหัวใจของสัตว์ป่ามากขึ้น

พึงพอใจในภาพกึ่งเบลอกึ่งชัด หรือมีสัตว์ป่าปรากฏอยู่เพียงมุมใดมุมหนึ่ง มากยิ่งกว่าภาพที่คมชัดทุกรูขุมขน

นับวันเขายิ่งตั้งคำถามว่าแท้จริงแล้ว “คน” รู้จัก “สัตว์ป่า” มากเพียงใด

“ในสังคมของสัตว์ป่า แม้จะพยายามสักเท่าใด ผมก็เป็นเพียงคนแปลกหน้า เวลา ๓ ปีในป่า ผมได้หนังสือภาพสัตว์ป่ามาเล่มหนึ่ง ทว่าในความเป็นมนุษย์ ผมได้รับสิ่งมีค่ากว่านั้น” เขาเขียนไว้ในหนังสือ ชีวิตไพรห้วยขาแข้ง เมื่อหลายปีก่อน

เป็นสิ่งเดียวกับที่หม่อมหลวงปริญญากร หรือ “พี่เชน” บอกกับเราในปีนี้