ท่ามกลางแนวเทือกเขาบรรทัดที่ทอดตัวยาวคร่อมสามจังหวัด ตรัง พัทลุง และสตูล มีชุมชนเล็ก ๆ ชื่อบ้านตระ ซ่อนตัวอยู่ในหุบเขา ชุมชนนี้เกิดจากการดิ้นรนและสืบทอดของผู้คนหลายรุ่น ตั้งแต่ชาวมุสลิมลูกหลานสุลต่านสุไลมานแห่งสงขลาที่เข้ามาปักหลัก จนถึงวันที่ถูกตราให้เป็น “พื้นที่สีแดง” ครอบครองด้วยสมาชิกจากพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ฐานที่มั่นสำคัญของพรรคคอมมิวนิสต์แห่งประเทศไทย (พคท.) ก่อนค่อย ๆ แปรเปลี่ยนเป็นสวน ไร่ นา ของชาวบ้านรุ่นปัจจุบัน

ผืนป่าบ้านตระหนาทึบจนแสงอาทิตย์ส่องถึงพื้นเพียงเล็กน้อย พอให้รู้สึกถึงไอแดดที่แทรกผ่านร่มไม้ ความชื้นในอากาศ กลิ่นดินและรากไม้ขับเน้นให้ป่ามีชีวิต ต้นไม้ใหญ่สลับซับซ้อนเสมือนกำแพงธรรมชาติ ลำธารเล็ก ๆ ไหลรวมกันเป็นคลองใหญ่ที่หล่อเลี้ยงทั้งผู้คนและสรรพสัตว์ ดินที่นี่ทั้งอุดม อ่อนนุ่ม และอุ้มน้ำได้ดี ราวกับธรรมชาติออกแบบไว้เพื่อการเพาะปลูกและการดำรงชีพ

ครั้งหนึ่งผืนป่าแห่งนี้คือแดนสวรรค์ของสัตว์น้อยใหญ่ ฝูงปลาว่ายทวนน้ำแน่นขนัด ลิงเสนโหนตัวจากกิ่งไม้สูง เสียงนกเงือก นกแก๊ก และนกใหญ่หลากชนิดสะท้อนก้องทั่วหุบเขา จังหวะชีวิตดำเนินไปตามท่วงทำนองธรรมชาติ ก่อนที่กาลเวลาจะค่อย ๆ บั่นทอนความเขียวขจีจนป่าบางลงทีละน้อย

ค่ำคืนหนึ่ง ฉันได้ฟังเรื่องเล่าวันเข้าป่าเป็นนิทานก่อนนอนจาก พิตร ช่วยเต็ม หรือน้าด้วง อดีตสมาชิก พคท. ที่อาศัยอยู่ในบ้านตระช่วงปี ๒๕๒๒-๒๕๒๖ ยุคที่การเมืองไทยยังไร้เสถียรภาพ และเป็นห้วงเวลาเดียวกับที่เหล่านักศึกษาและปัญญาชนหันหลังจากเมืองและหันหน้า “เข้าป่า” จากเหตุการณ์ ๖ ตุลาคม ๒๕๑๙

อดีตผู้ใหญ่บ้านสุลต่าน นายแจ้ง แสงกุล ผู้ปกครองและดูแลกลุ่มชนแบบกึ่งระบอบทหาร