เชษฐาเดินทางไปและกลับที่ทำงานด้วยจักรยานเป็นประจำ ใช้เวลา ๕-๑๐ นาที

เชษฐา แซ่ลิ้ม วัย ๗๗ ปี เคยเป็นคนไร้บ้านที่เวียนวนอยู่บริเวณสนามหลวงตั้งแต่ปี ๒๕๖๔ แต่ตอนนี้เขาได้งานที่มูลนิธิกระจกเงา ในโครงการจ้างวานข้า แผนกเฟอร์นิเจอร์ พร้อมกับห้องพักเล็ก ๆ ในซอยวิภาวดีรังสิต ๖๔ ซึ่งอยู่ใกล้ที่ทำงานของเขานั่นเอง

ห้องพักของเชษฐาอยู่บนชั้นดาดฟ้า หอพักไม่มีลิฟต์พวกเราเลยต้องเดินเท้าขึ้นไป แต่ร่างกายสูงวัยของเชษฐาก็ดูไม่สะทกสะท้าน  ปลายราวบันไดมีประตูกระจกติดฟิล์มทึบกั้นเรากับภายนอก เปิดออกไปเลี้ยวซ้ายก็พบห้องขนาดเล็ก มองด้วยตาเปล่าคงวางเตียงขนาด ๓.๕ ฟุต ได้เพียงสองเตียงครึ่ง ซึ่งพื้นที่นั้นก็ถูกฟูกขนาดเท่าเตียงถมไปแล้วฟูกหนึ่ง

พื้นห้องเป็นกระเบื้องสีขาว อีกฟากของประตูหน้าเป็นประตูระเบียง เมื่อเชษฐาเปิดออกสายลมก็พุ่งผ่านจนเสื้อผ้าที่ตากอยู่ตรงระเบียงขนาดหนึ่งคนนอนปลิว

“เปิดหน้าต่างไม่มียุงหรือ”

“ไม่มี เปิดไว้เย็นกว่า”

ในห้องไม่มีเครื่องปรับอากาศ มีเพียงพัดลมสองตัวที่อยู่เคียงกองหนังสือพิมพ์ กวาดตามองไปผมเห็นขวดน้ำพลาสติกราวโหลหนึ่ง