เกิด ๑๖ กันยายน ๒๔๙๐ และเติบโตที่บ้านคลองมอญ อำเภอบางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี ในครอบครัวที่มีพี่น้อง
รวมหกคน พ่อฉลาด เค้ามูลคดี เป็นเจ้าของคณะลิเก ส่วนแม่ระเบียบ รับราชการครู โดยพ่อจะให้เขาช่วยงานตั้งแต่เด็ก จนเมื่อวิกลิเกเริ่มไม่ได้รับความนิยม พ่อจึงไปติดต่อสถานีวิทยุแห่งประเทศไทยเพื่อจัดทำละครวิทยุ ซึ่งมักเป็นละครธรรมะมีคติสอนใจ ใช้ชื่อว่า โต้งกับรอง โดยให้เขากับน้องชายไปให้เสียงตั้งแต่อายุ ๖ ขวบ พอเล่นละครวิทยุจนมีชื่อเสียงก็ได้รับโอกาสแสดงต่อเนื่องเรื่อยมา ขณะเดียวกันก็ยังเดินทางไปทำงานกับคณะลิเกตามสถานที่ต่าง ๆ ด้วย

สามปีต่อมาจึงมีคนมาขอตัวทั้งสองคนไปแสดงละครโทรทัศน์เป็นครั้งแรก เรื่อง รอยร้าวในดวงจันทร์

“ตอนนั้นช่อง ๔ บางขุนพรหม เพิ่งเปิดใหม่ ๆ มีคนที่สนิทกับพ่อบอกจะมาขอตัวผมไปแสดงละครทีวี พ่อเขาถามมีบทเป็นอะไร บอกเป็นตัวนำเลย ผมเพิ่ง ๙ ขวบ พ่อบอกให้คุยกันเอง เราก็ไม่รู้เรื่องหรอก แต่บอกเล่นได้ครับ ก็ไปแสดง แล้วสมัยก่อนไม่มีบันทึกเทป ถ่ายสดเลย ผิดคือผิด ถูกคือถูก แล้วบทเยอะมาก ปรากฏว่าเล่นได้ไม่มีอะไรผิด”

“สมัยเด็ก ๆ พ่อจะฝึกให้ลูก ๆ อ่านหนังสือ ถ้าอ่านผิดก็ต้องอ่านมากขึ้นอีก แล้วพี่น้องหกคนก็อ่านหนังสือคล่องสองคน คือตัวผมและเจ้าโต้ง น้องชาย”

เขาย้อนรำลึกชีวิตแต่หนหลัง ที่แม้พ่อจะเป็นเจ้าของคณะลิเก และเป็นที่รู้จักกว้างขวางในแวดวงศิลปะการแสดง หากยุคนั้นอาชีพเต้นกินรำกินไม่เป็นที่ยอมรับในสังคมไทยและรายได้ไม่สูง พ่อจึงอยากให้ลูก ๆ ตั้งใจเล่าเรียนเป็นหลัก การทำงานของเขาจึงเหมือนช่วยให้ครอบครัวมีรายได้เสริมมากกว่าจะเป็นงานประจำ ซึ่งก็มาพร้อมความรู้สึกน้อยใจ
เมื่อกลายเป็นลูกคนเดียวที่ต้องช่วยงานที่วิกลิเกตั้งแต่เด็กช่วงโรงเรียนปิด

“ทุกคนอยู่บ้านกันสบาย แสดงว่าพ่อรักเขา ไม่รักเรา แล้วเรามานอนลำบากอยู่คนเดียว ร้อนก็ร้อนนะโรงลิเก”

“ พ่อครับ ผมให้สัญญา ไม่ว่าผมจะอยู่ตรงไหน ผมจะทำให้ตระกูลเค้ามูลคดีเป็นที่รู้จักให้มากที่สุดในแง่ของคุณงามความดี ”

รอง เค้ามูลคดี กับบทบาทการแสดงละครโทรทัศน์และภาพยนตร์ในยุคแรก

รองรับงานแสดงมาตลอด พร้อม ๆ กับเรียนหนังสือ จนอายุได้ ๒๐ ปี พ่อตั้งใจอยากให้สอบเข้าโรงเรียนเตรียมทหารเพื่อรับราชการ แต่เขารู้ตัวดีว่าเรียนไม่เก่ง ไปเรียนพิเศษก็ยิ่งเครียด หากสอบติดแล้วเรียนไม่จบเกรงจะเสื่อมเสียแก่วงศ์ตระกูล

วันหนึ่งเขาได้รับการชักชวนให้เป็นพนักงานประจำที่สถานีโทรทัศน์ช่อง ๔ บางขุนพรหม แม้ยังลังเลและอยากปฏิเสธเพราะยังเรียนไม่จบจากโรงเรียนสากลการบัญชี กลัวจะมีปัญหากับพ่อ แต่ด้วยการสนับสนุนจากผู้ใหญ่ในวงการอีกหลายท่าน นั่งคุยอย่างเป็นกันเองจึงตัดสินใจเซ็นใบสมัครเข้าเป็นพนักงานของสถานีโดยไม่ได้บอกครอบครัว

หลายวันต่อมาพ่อทราบเรื่อง ถือไม้เรียวรออยู่ที่บ้าน เรียกเขาไปคุยเรื่องที่แอบสมัครงาน เขากลัวมาก แต่เลือกที่จะกล้าพูด และกลายเป็นจุดเปลี่ยนของชีวิต

“พ่อถามทำไมถึงสมัคร ตอนนั้นไม่รู้อะไรดลใจให้พูดออกไปนะ...พ่อครับ ผมเห็นพ่อทำงานเหนื่อย ลูกตั้งหกคน อยากช่วยแบ่งเบาภาระพ่อ

พ่อบอกไม่ต้องมายุ่งกับฉัน แกมีหน้าที่เรียนก็เรียนไป

เราก็ถาม พ่อครับ ทำไมพ่อถึงอยากให้ผมเป็นนายร้อยนายพัน เป็นนักเรียนเตรียมทหาร  พ่อบอก แกรู้ไหม วันหนึ่งถ้าแกเป็นนายร้อยนายพัน คนจะนับหน้าถือตาแก ตระกูลเค้ามูลคดีจะมีคนรู้จัก มีคนชื่นชอบ”

รองตอบในตอนนั้นว่า

“พ่อครับ ผมให้สัญญา ไม่ว่าผมจะอยู่ตรงไหน ผมจะทำให้ตระกูลเค้ามูลคดีเป็นที่รู้จักให้มากที่สุดในแง่ของคุณงามความดี

พ่อจ้องหน้า เพราะเราไม่เคยผิดคำพูดกับพ่อตั้งแต่เด็ก พูดคำใดแล้วเราทำตามทุกอย่าง พ่อบอก เอาละ จะเชื่อดูทำให้ได้นะ เมื่อแกมาอยู่ทางนี้ แกต้องเดินไปให้สูงที่สุดให้ได้ 

ครับพ่อ ผมจะเดินไปให้ถึงที่สุด”

อาจเรียกได้ว่าชีวิตของรองผูกพันกับการพากย์หนังตั้งแต่วัยเด็ก เพราะได้รับการเลี้ยงดูจาก อุดม สุนทรจามร หนึ่งใน อุดม-ละม่อม คู่นักพากย์หนังชื่อดังในอดีต

“ตอนบ้านอยู่คลองมอญ เวลาพ่อจะไปเล่นลิเก แม่ไปสอนหนังสือ พ่อจะฝากลุงอุดมไว้ ช่วงพากย์หนังตอนเย็น ลุงก็ไกวเปลเลี้ยงเรา”

หากความฝันในการเป็นนักพากย์อย่างจริงจังเริ่มจากการชมภาพยนตร์เรื่อง เรือนแพ (ปี ๒๕๐๔) ขณะอายุ ๑๗ ปี เกิดประทับใจในน้ำเสียงของพระเอกที่พากย์โดย ยุพน ธรรมศรี

“วันหนึ่งเลิกจากเรียนพิเศษไปดูหนังเรื่อง เรือนแพ ไม่ได้สนใจเลยว่าพระเอกหล่อ แต่เฮ้ย ! ทำไมเสียงพระเอกเพราะอย่างนี้ กลับมาก็เล่าให้พ่อฟัง ผมไปดูหนังมา โอ้โฮพ่อ ! เสียง ไชยา สุริยัน หล่อมากเลย พ่อบอกไม่ใช่เสียงเขาหรอก เสียงนักพากย์น่ะ  ก็เลยใฝ่ฝันอยากเป็นนักพากย์บ้าง”

หลังจากทำงานที่ช่อง ๔ บางขุนพรหม ในตำแหน่งพนักงานแผนกฝ่ายรายการ หรือ Floor Manager ทำหน้าที่กำกับเวที อำนวยความสะดวกแก่รายการ ละครต่าง ๆ ที่มาที่สถานี และงานอื่น ๆ อีกหลายอย่างราว ๒-๓ ปี แต่ก็ไม่เคยคิดว่าจะมีโอกาสทำงานที่ฝัน เนื่องจากขณะนั้นมีนักพากย์มืออาชีพอยู่ก่อนแล้ว

หน้าที่หนึ่งของรองคืออ่านโฆษณาสินค้าต่าง ๆ สด ๆ ประมาณ ๓ นาที ก่อนนักพากย์หนังจะเข้ามาทำงาน ซึ่งทำให้ได้เวลาพักราว ๑ ชั่วโมง แต่ด้วยความรักความชอบในการพากย์เขาจึงยืนดูนักพากย์เหล่านั้นตลอด ๖-๗ เดือน

“พี่กำธร (กำธร สุวรรณปิยะศิริ) ถาม รองทำไมไม่พักมายืนเกาะกระจกอยู่ได้ เราก็บอกผมชอบดูพวกพี่พากย์หนังครับ แกก็ไม่ว่าอะไร จนวันหนึ่งไม่รู้อีท่าไหน พี่ธรไปพูดกับหัวหน้าจำนง (จำนง รังสิกุล) ว่า หัวหน้าครับ รองไม่เคยพักเลยนะครับ ปรกติเขาได้พักตอนพวกผมพากย์หนัง แต่กลับยืนเกาะกระจกดูผมพากย์หนังเป็นประจำ สงสัยคงอยากพากย์หนังครับหัวหน้า”

หลังจากนั้นเขาก็ได้มาฝึกงานพากย์ แม้เป็นบทสมทบเพียงเรื่องละหนึ่งถึงสองประโยค แต่ก็ดีใจมากที่ได้ทำงานพากย์อย่างที่ฝัน จนในที่สุดโอกาสแสดงฝีมือก็มาถึง

“มีวันหนึ่งได้พากย์เรื่อง ทนายยอดนักสืบ พระเอกเป็นทนายเก่งมากนะ แล้วก็พูดเยอะ พี่สมจินต์ ธรรมทัต พากย์เป็นพระเอกนั่งนี่ พี่กำธรนั่งนี่ พี่สะอาด (สะอาด เปี่ยมพงศ์สานต์) นั่งนี่แล้วก็เรา จากนั้นเป็นพี่ดาเรศร์ (ดาเรศร์ ศาตะจันทร์) เรามีพากย์นิดเดียว ‘ทำความเคารพศาล !’ พี่สมจินต์พอพากย์จบประโยค ช่วงนั้นเขาก็ชี้บทมาที่เราแล้วอยู่ดี ๆ ก็ลุกพรวดออกไป...ปวดท้อง กลั้นไม่ไหว โอ้โฮ ! ช็อกเลย เราหันมองหน้าพี่กำธร เขาชี้ว่าใกล้ถึงบทแล้ว ปรากฏว่าพากย์ได้ พูดยาวมากด้วย แต่ถามว่าดีไหม คงยังไม่ดี”

เหตุการณ์ครั้งนั้นอยู่ในสายตาของคุณจำนง รังสิกุล หัวหน้าฝ่ายรายการ ทำให้เขาได้รับโอกาสพากย์เสียงพระเอกครั้งแรกเรื่อง อัศวินกระดูกเหล็ก และพากย์บทสำคัญเรื่อยมา

อีกจุดเปลี่ยนสำคัญคือได้รับเลือกให้พากย์เสียงพระเอกใน Stingray (ปี ๒๕๐๗) ซีรีส์โทรทัศน์แนวหุ่นกระบอกจากอังกฤษ ซึ่งตัวเอกจะขับเรือดำน้ำขนาดนั่งคนเดียวปราบผู้ร้าย

“มีผู้ใหญ่ในวงการบันเทิงท่านหนึ่งที่เราเคารพนับถือมาก ป๋า ส. อาสนจินดา ท่านติดเรื่องนี้ ดูไม่เคยขาด ขนาดไปกำกับหนังยังขอดูแวบหนึ่ง” จนกลายเป็นแรงบันดาลใจของ ส. อาสนจินดา มาดัดแปลงเป็นเรื่อง กระเบนธง (ปี ๒๕๐๙)

ต่อมาเมื่อมีการถ่ายทำภาพยนตร์เรื่อง เพชรพระอุมา (ปี ๒๕๑๔) ในระบบฟิล์ม ๓๕ มม. เป็นครั้งแรกของ ส. อาสนจินดา จากนิยายเรื่องดังของ “พนมเทียน” โดยต้องเดินทางไปอัดเสียงพากย์ที่ประเทศญี่ปุ่น เพราะห้องแล็บสำหรับการพากย์หนังฟิล์ม ๓๕ มม. ยังไม่มี จึงเรียกตัวเขาไปด้วยจากการเป็นคนพากย์เสียงเรื่อง Stingray

การเดินทางครั้งนั้นรองไม่ได้รับรู้เลยว่าเป็นการพากย์หนังร่วมกับนักพากย์ชั้นครูหลายท่านอย่าง สมพงษ์ วงษ์รักไทย, จุรี โอศิริ, สมจินต์ ธรรมทัต โดยเขาพากย์เป็นตัวละคร “แงซาย” ที่แสดงโดย ชนะ ศรีอุบล

ถ่ายรูปคู่กับ จุรี โอศิริ “ป้าจุ๊” นักแสดงและนักพากย์ชื่อดัง ซึ่งมีส่วนผลักดันให้ รอง เค้ามูลคดี เข้าสู่วงการพากย์หนังในงานประกาศรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) ปี ๒๕๒๒

“ข้ามันหลง ๆ ๆ ข้ามันหลงว่าเจ้าเรียม ยังรักข้า ยังรักไอ้ขวัญลูกทุ่งบางกะปิน้ำเดียวกัน โธ่ ! อีเรียมเอ๊ย มึงจะฆ่ากูแท้
กูมาหาเพราะมึงนัด กูเก้อเพราะมึงลวง กูเพ้อหามึง เมื่อน้ำหลากมา กูใฝ่ใจถึงแต่มึง ทั้งหน้าไถหน้าหว่าน กูคอยเฝ้า...คอย อีเรียมเอ๊ย กูคอยมึงจนพ้นหน้าเกี่ยวหน้าลาน น้ำหลากก็ลดไป ตลิ่งก็แห้งแล้ง ลำน้ำก็เขินเลน กูยังหลงนึกว่ามึงรักไอ้ขวัญใฝ่หาไอ้ขวัญอยู่อย่างเดิม…”

ฉากสะทือนใจที่ไอ้ขวัญตัดพ้ออีเรียมหน้าศาลเจ้าพ่อ จากภาพยนตร์แผลเก่า (ปี ๒๕๒๐) ผลงานกำกับของ เชิด ทรงศรี ซึ่งดัดแปลงจากวรรณกรรมของ “ไม้ เมืองเดิม” ที่รองพากย์ในบทบาทการแสดงของ สรพงศ์ ชาตรี นับเป็นการพากย์หนึ่งในความทรงจำของเขาทั้งความยาก ผลตอบรับจากผู้ชม

หลังสร้างชื่อในการพากย์หนัง รองได้ร่วมเป็นหนึ่งในทีมพากย์เสียงเอกซึ่งก่อตั้งโดย ศิริพร วงศ์สวัสดิ์ และมีนักพากย์ชื่อดังมากมาย เช่น รังสรรค์ ศรีศรากร, อุดม สุนทรจามร, จักรกฤษณ์ หาญวิชัย, ชูชาติ อินทร, ปิยะ ชำนาญกิจ ฯลฯ ซึ่งชื่อก็มาจากที่ทีมพากย์แต่ละคนล้วนเคยพากย์เสียงบทพระเอก

จากพากย์หนังไทยก็เข้าสู่การพากย์หนังจีนฮ่องกงและหนังต่างประเทศโดยมีบทบาทเป็นที่จดจำมากมาย อย่างพากย์เสียงตัวละครของนักแสดงอย่าง เฉินหลง, โจวเหวินฟะ, หรือแบตแมนใน Batman (ปี ๒๕๓๒) รวมถึงละครชุดหรือซีรีส์ทางโทรทัศน์ และในรูปแบบวิดีโออย่างบท อุ้ยเสี่ยวป้อ ใน จอมยุทธ์อุ้ยเสี่ยวป้อ (ปี ๒๕๒๗), จิ๋นซีฮ่องเต้ ใน จิ๋นซีฮ่องเต้ (ปี ๒๕๒๙), เล่าปี่ ในสามก๊ก (ปี ๒๕๓๗) ฯลฯ ซึ่งบางวันต้องพากย์ละครถึงแปดตอน ตอนละ ๑ ชั่วโมง

แม้จะไม่มีการบันทึกสถิติที่ชัดเจน แต่การทำงานของรองนับว่าน่าทึ่งในการพากย์เสียงพระเอกอย่าง สมบัติ เมทะนี กว่า ๔๐๐ เรื่อง ยังไม่นับการให้เสียงพากย์ สรพงศ์ ชาตรี, กรุง ศรีวิไล, ไพโรจน์ ใจสิงห์, ทูน หิรัญทรัพย์ ที่แสดงหนังจำนวนมาก

“มันพากย์แล้วซึมไปเอง”

หากเขาก็ไม่ได้นึกถึงการหาเอกลักษณ์ของตนเอง ด้วยทำงานพากย์สม่ำเสมอติดต่อกันจนชำนาญโดยไม่รู้ตัว ฝึกจับสังเกตกิริยาและจังหวะของนักแสดงว่าจะพูดตอนไหน โชคดีที่ตนเองไม่เคยเสียงแห้ง

“ใครเล่นดีก็จำ ใครพากย์หนังดีก็ยืนดู จำวิธีพากย์ จำวิธีแสดงของเขา

แรก ๆ น้าแอ๊ด-สมบัติ (สมบัติ เมทะนี) ก็แทบขาดใจตาย เพราะพากย์ยาก เหนื่อยจากการจับปากแก พูดเร็ว พูดติดอ่าง ไม่มีใครกล้ารับ พอถึงสมบัติก็ให้ไอ้รองโน่น เราก็ได้แต่ของยาก พากย์หนังสมัยก่อนปากต้องตรง กลายเป็นสั่งสมความชำนาญ เขาอาจคิดว่ายื่นหอกให้เรา ไม่ใช่หรอก พานดอกไม้ต่างหาก”

การมีโอกาสพากย์หนังในยุคที่เครื่องไม้เครื่องมือยังไม่ทันสมัย ทำให้นักพากย์ต้องฝึกทักษะตาไวและจำบทให้ได้ในเวลาอันรวดเร็ว

“ต้องพากย์ให้ตรงปาก พอไม่ตรงปั๊บ ฝ่ายช่างกดออดเข้ามาเลย”

บางครั้งยังได้รับโอกาสพากย์สดในโรงภาพยนตร์ รวมถึงหนังที่เขาแสดงสมทบเป็นตัวตามพระเอก ก็ต้องพากย์สองเสียงสลับกัน

จนถึงยุคที่อุปกรณ์การบันทึกเสียงสามารถเพิ่มแทร็กการพากย์แบบเจาะรายคนได้ รองก็นับเป็นคนแรก ๆ ที่พากย์คนเดียวเนื่องจากมีคิวงานพากย์สองงานพร้อมกัน อย่างไรก็ตามเขามองว่าการพากย์รวมได้อรรถรสมากกว่า

“หนังไทยต้องพากย์รวม เราจะรู้ได้ยังไงว่าบางคนจะเล่นมุกตอนไหน ?” โดยยกเทคนิคของ สมพงษ์ วงษ์รักไทย ที่เขายึดถือเป็นอาจารย์ ซึ่งโดดเด่นในการพากย์เสียงล้อต๊อก นักแสดงตลกชั้นครูว่า พอถึงฉากที่ไม่เห็นปากก็จะพากย์มุกตลกเสริมทันที มุกไหนรับส่งไม่ทันก็ขอพากย์ใหม่

“สมัยนี้พากย์หนังฝรั่งสบายมาก ใส่หูฟัง ฝรั่งพูดเราพูด มีอย่างเดียวคือให้จบประโยคได้ทันกันเท่านั้นเอง แต่พากย์หนังไทยยากมาก คนผ่านหนังไทยมาได้นี่สบาย”

และอาจด้วยคติที่เขายึดถือเสมอก็เป็นได้ที่ผลักดันให้เขาทำงานนี้จนประสบความสำเร็จ

“ผมมีปณิธานอย่างหนึ่งว่า เมื่อฝันอะไรแล้วจะต้องทำทุกทางเพื่อเดินไปให้ถึง ไม่ให้ฝันค้าง แต่ถ้ามันไม่ได้จริง ๆ ก็ถือว่าเราทำดีที่สุดแล้ว”

นอกเหนือจากผลงานพากย์เสียงอันเป็นที่จดจำ รองยังมีผลงานการแสดงมาตลอดตั้งแต่เด็ก และด้วยการถ่ายทำละครหรือภาพยนตร์ต้องใช้เวลาในกองถ่ายยาวนาน จึงไม่ได้รับงานพากย์เป็นประจำอีก ซึ่งสามารถยืนระยะรับงานแสดงมาได้จนถึงปัจจุบัน

“เอานักพากย์จริง ๆ ที่ไม่ใช่พากย์อัดเสียงแบบเรานะ มันมีอรรถรส อย่างสายอีสานชื่อหนังตัวขนาดนี้ แต่ชื่อคนพากย์ พี่ม่วง ‘โกญจนาท’* ตัวเท่านี้ (ทำมือขนาดใหญ่กว่า) คนติดนักพากย์ เขาจะจำได้ พอดูหนังไทย คนนี้พากย์พระเอก คนนี้พากย์นางเอก คนอื่นเขาก็ไม่สน”

รองย้อนความทรงจำถึงความยิ่งใหญ่ของนักพากย์ในอดีต ซึ่งสำหรับเขาวงการได้ผ่านจุดนั้นมาแล้ว เมื่อคนเริ่มดูหนังแบบอ่านซับไตเติลมากขึ้น

รอง เค้ามูลคดี ในบท “ปู่หมอทองอิน” บทบาทเด่นจาก ทองเอก หมอยาท่าโฉลง (ปี ๒๕๖๒)

“ตอนนั้นก็นึกว่านั่นคือที่สุดแล้ว แต่ก็ไม่ใช่”

รองกล่าวถึงรางวัลจากการพากย์เรื่อง แผลเก่า เพราะจากนั้นรองก็ได้รับรางวัลพระราชทานพระสุรัสวดี (ตุ๊กตาทอง) สาขาพากย์ชายอีกหลายครั้ง เช่น คาดเชือก (ปี ๒๕๒๗), ไม่สิ้นไร้ไฟสวาท (ปี ๒๕๒๙) จนเขาเริ่มเปิดโอกาสให้นักพากย์รุ่นใหม่ ๆ มาพากย์บทพระเอกแทนมากขึ้น

แต่ก็ยังได้รับการติดต่อให้พากย์เรื่องอื่น รวมถึงพากย์เสียงเป็น “โกโบริ” ให้ วรุฒ วรธรรม ใน คู่กรรม (ปี ๒๕๓๑) ซึ่งเขารู้สึกไม่เหมาะกับตนเองเนื่องจากต้องดัดเสียงเป็นเด็กหนุ่ม กระนั้นก็สามารถคว้ารางวัลพระสุรัสวดีได้อีกครั้ง จนต้องไปเรียนคณะกรรมการว่าจะไม่ขอรับรางวัลอีกแล้ว

หากในวัย ๗๐ ก็ได้รับรางวัลที่เขาคิดว่าสูงเกินเอื้อมอย่างศิลปินแห่งชาติ เมื่อกระทรวงวัฒนธรรมให้ส่งประวัติเพื่อคัดเลือกตั้งแต่ปี ๒๕๕๓ แต่ผ่านไปหลายปีก็ไม่ได้รับเลือกจนเลิกคาดหวังในที่สุด

“พอปี ๒๕๖๐ นอนอยู่บ้านคนเดียวลูกสาวออกไปธุระ สักพักก็เดินกลับมาบอก พ่อได้เป็นศิลปินแห่งชาตินะ  โห น้ำตาไหลพราก  ในห้องพระมีรูปของพ่ออยู่ ไปดึงรูปพ่อมาบอก พ่อครับ...ผมทำได้แล้ว ผมเดินมาสุดทางแล้วครับ”

รองมานึกย้อนดูที่พ่อเคี่ยวเข็ญให้อ่านหนังสือ ไปทำงานที่วิกลิเกตั้งแต่เด็ก จนรู้สึกน้อยใจ แท้จริงท่านคงเห็นแววบางอย่างที่จะช่วยส่งเสริมลูกคนนี้ได้นั่นเอง 

รับรางวัลครอบครัวแห่งปีจากงานประกาศรางวัลไนน์เอ็นเตอร์เทน อวอร์ด ปี ๒๕๕๙

ในวันที่วงการบันเทิงมาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ เขาฝากถึงเด็กรุ่นใหม่ว่าการมีงานให้ทำในยุคนี้ก็สำคัญ แต่ควรเลือกสรรว่างานนั้นเหมาะกับเราหรือเปล่า และต้องอยู่ด้วยความไม่ประมาท

“วงการบันเทิงเนี่ยเหมือนเรายืนอยู่ตรงนี้ แล้วมองเห็นภูเขาอยู่ไกล ๆ ยอดเขานั้นใครก็อยากเดินขึ้น ทั้งที่รู้ว่าทางเดินลำบาก ต้องผจญทุกอย่างต้องใช้ความอดทน พวกพ่อน่ะมาอยู่เชิงเขาแล้ว อีกอึดใจเดียวก็ถึงยอดเขา พวกเธอเพิ่งออกสตาร์ต อย่าประมาทหรือชะล่าใจ ไม่งั้นเชิงเขาก็ไปไม่ถึง แล้วจริง ๆ ปัจจุบันก็ตายกลางทางกันเยอะ”