ตอนต้มน้ำปู๋ เป็นช่วงเวลาที่ละแวกบ้านจะเหม็นคลุ้งตลบอบอวล กลิ่นเหม็นนี้จะติดเสื้อผ้าผมเผ้าไปนาน แลกกับน้ำปู๋หอมๆ ลำอร่อยหรอยแซ่บได้นานข้ามปี

ผมอาจโชคดี ที่ไม่ได้อยู่ดูถึงขั้นตอนต้มนะครับ แถมได้กินมื้อกลางวันเต็มสำรับปกาเกอะญอ มีน้ำพริกหนุ่ม น้ำพริกมะนอยต๊อบ ยำหน่อใส่น้ำปู๋ แกงหน่อใส่น้ำปู๋ กับข้าวเบาพันธุ์บือชอหุงสุกใหม่ๆ นุ่มอร่อยเหลือเกิน ถึงกับต้องขอจดสูตรแกงหน่อมาทำกินต่อที่บ้านทีเดียว

นอกจากน้ำปู๋ลำๆ ที่เจ้าของบ้านให้มา ผมตำหอมแดง กระเทียม พริกสดในครกพอหยาบๆ แล้วใส่เม็ดตะไคร้ต้น (เซอรุส่ะ) ลงบุบพอแตก เป็นเครื่องพริกตำ เอาลงละลายในหม้อน้ำที่ต้มหน่อไม้สดฝานบางไว้แล้วราว ๑๐ นาที พอกลิ่นเผ็ดหอมลอยขึ้นมา ใส่ตัวปูเป็นๆ มะเขือพวง ชิ้นลูกฟักแม้ว ตักน้ำปู๋ใส่ ปรุงเค็มด้วยเกลือป่นพอสุกดีแล้ว ใส่ใบแมงลัก เป็นอันเสร็จขั้นตอน

แกงนี้ ในสำรับปกาเกอะญอจะต้องใส่ปูสดเป็นๆ เสมอ แต่ถ้าหาไม่ได้ก็ไม่ต้องใส่หรอกครับ แค่ลำพังใส่น้ำปู๋บ้านห้วยอีค่างก็อร่อยมากพอแล้วแหละ

ที่สำคัญคือ บ้านคนปกาเกอะญอห้วยอีค่างที่ผมไปนี้ เขาทำนาอินทรีย์ น้ำปู๋ของเขาจึงปลอดภัยจากบรรดาสารเคมีพิษ ยาฆ่าหญ้า ฯลฯ อย่างแน่นอน นี่ก็เป็นประเด็นสำคัญ สำหรับผู้บริโภคในปัจจุบัน ซึ่งควรรู้ที่มาที่ไปของอาหารที่ตนกินเข้าไปในแต่ละวันด้วยครับ...