การทดลองดังกล่าวทำในหนูที่ดัดแปรพันธุกรรมบางอย่างไป ทำให้รู้ว่าสเต็มเซลล์เหล่านี้อยู่ที่ปุ่มนูนของรูขุมขน (hair follicle) และยังแสดงให้เห็นเพิ่มเติมด้วยว่าหนูที่สร้างโปรตีนจำเพาะชื่อ K14-steel factor จะเปลี่ยนแปลงขนที่หงอกแล้วให้กลับมาดกดำได้อีกครั้งซึ่งเป็นไปได้ว่ากระบวนการดังกล่าวจะเกิดขึ้นในมนุษย์ได้ด้วยเช่นกัน

นี่จึงอาจนำไปสู่วิธีการรักษาผู้ป่วยโรคด่างขาว (vitiligo) ที่ร่างกายไม่สร้างเซลล์สร้างเม็ดสีหรือเมลาโนไซต์ได้

ผ่านไปอีก ๓ ปีหลังจาก ดร. นิชิมูระย้ายไปเป็นรองศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยฮอกไกโด เธอก็ตีพิมพ์งานต่อเนื่องในเรื่องนี้อีกชิ้นหนึ่ง โดยอาศัยหนูดัดแปรพันธุกรรมอีกเช่นกัน  คณะของเธอพบว่าขนที่หงอกของหนูเกิดจากความผิดปรกติของระบบควบคุมดูแลตัวเองของสเต็มเซลล์ และผลจะแย่ลงมากหากขาดโปรตีน Bcl2

ในวงการวิทยาศาสตร์รู้จักโปรตีนนี้ดีว่าทำหน้าที่ควบคุม “การฆ่าตัวตายของเซลล์ (programmed cell death หรือ apoptosis)” ซึ่งเซลล์ใช้เป็นไพ่ใบสุดท้ายหรือ “ท่าไม้ตาย” ในยามที่เซลล์ผิดปรกติจนแก้ไขอะไรไม่ได้แล้ว  ถ้าเป็นภาพยนตร์ มันก็คือยาพิษที่พวกสายลับหรือนักฆ่าส่งไปลอบสังหาร แต่ทำงานพลาดต้องกินนั่นเอง

แต่ความผิดปรกติที่พบคือ ในเซลล์มะเร็ง Bcl2 กลับไม่ยอมทำหน้าที่ตัวเอง และหันมาห้ามกลไกการฆ่าตัวตายของเซลล์ที่เสียหายหรือผิดปรกติ จนทำให้เซลล์มะเร็งอยู่รอดปลอดภัยและแบ่งตัวเพิ่มจำนวนต่อไปได้

ค.ศ. ๒๐๐๙ ดร. นิชิมูระย้ายมารับตำแหน่งศาสตราจารย์ที่มหาวิทยาลัยโตเกียวการแพทย์และทันตกรรม ตีพิมพ์งานวิจัยลงในวารสารระดับแนวหน้าของโลกคือ Cell ระบุว่าเมื่อฉายแสงหรือให้สารเคมีบางอย่าง เช่น ไฮโดรเจนเพอร์ออกไซด์ แก่หนู ทำให้สีขนเปลี่ยนจากสีน้ำตาลกลายเป็นสีเทาได้

นักวิจัยในช่วงนั้นเชื่อกันว่า สิ่งที่เกิดขึ้นก็คือรังสีหรือสารเคมีไปฆ่าสเต็มเซลล์หรือทำให้มันหยุดทำงาน แต่งานวิจัยนี้ทำให้รู้ว่าอันที่จริงแล้วเกิดจากความเสียหายของดีเอ็นเอที่มากจนสเต็มเซลล์กลายเป็นสเต็มเซลล์ของเมลาโนไซต์ แต่แบ่งตัวเพิ่มจำนวนไม่ได้ เมื่อเซลล์เหล่านี้ตายลง ขนจึงขาดเซลล์สร้างเม็ดสี ผลลัพธ์คือสีขนเปลี่ยนจากสีน้ำตาลกลายเป็นสีเทาในที่สุด

พูดอีกอย่างคือรังสีหรือสารเคมีทำให้สเต็มเซลล์เสีย “ความเป็นสเต็มเซลล์” หรือความสามารถในการแบ่งตัวเพิ่มจำนวนและกลายเป็นเซลล์จำพวกต่าง ๆ ได้นั่นเอง

ปีที่แล้วนี่เอง (ค.ศ. ๒๐๒๕) ทางทีมของศาสตราจารย์นิชิมูระตีพิมพ์ผลงานวิจัยที่ชี้ว่า อาการผมหงอกและมะเร็งแสดงถึงความเสื่อมของเซลล์เนื่องจากอายุมากขึ้น ซึ่งเมื่อศึกษาลึกลงไปถึงระดับเซลล์ทำให้พบความผิดปรกติของสารพันธุกรรมคือดีเอ็นเอ หากดีเอ็นเอสายคู่เสียหายจนแยกขาดจากกัน ก็จะมีกลไกมารองรับ คือเมื่อความเสียหายรุนแรงเกินกว่าจะซ่อมแซมได้ เซลล์นั้นจะ “ฮาราคีรี” ฆ่าตัวตาย ไม่ให้ความผิดปรกติดังกล่าวแพร่ต่อไปจากการแบ่งตัวเพิ่มจำนวนของเซลล์ เรื่องนี้จะเกิดขึ้นกับสายสเต็มเซลล์ด้วย

งานวิจัยนี้ศึกษาสเต็มเซลล์ของเมลาโนไซต์หรือเซลล์สร้างเม็ดสีเป็นหลัก เมื่อเกิดความเสียหายกับเซลล์ผิวหนัง เซลล์ที่สร้างเม็ดสีหรือเมลาโนไซต์ก็เลิกสร้างเม็ดสีและไม่แบ่งตัวอีกต่อไป เมื่อเวลาผ่านไปก็ทำให้เหลือเมลาโนไซต์น้อยลงทุกที ๆ จนทำให้ผมหงอกในที่สุด

การเปลี่ยนสีขน (หรือผม) กับมะเร็งผิวหนังอาจไม่ได้เป็นเรื่องแยกจากกันเด็ดขาด แต่อาจเป็นกลไกตอบสนองต่อความผิดปรกติของสารพันธุกรรม

นี่จึงเป็นครั้งแรกที่แสดงให้เห็นว่าสีขนที่เปลี่ยนแปลงไปอาจแสดงนัยของกลไกการป้องกันการเกิดมะเร็งของร่างกายได้ !