เขียนบทและกำกับโดย “เก้ง” จิระ มะลิกุล ออกฉายเมื่อปี
๒๕๔๕

หนังเปิดเรื่องด้วยท่าทีแบบหนังสารคดีหรือสกู๊ปข่าว พาเราเข้าไปอยู่กลางบรรยากาศงานเทศกาลบั้งไฟพญานาคบริเวณริมโขง อำเภอโพนพิสัย จังหวัดหนองคาย ซึ่งเต็มไปด้วยความสนุกสนานครึกครื้น และพลังศรัทธาต่อพญานาคของคนท้องถิ่นที่มาชุมนุมตั้งตารอชมลูกไฟพุ่งขึ้นจากน้ำ และส่งเสียงเฮลั่น

จากนั้นหนังก็เริ่มท้าทายคนดูด้วยการตั้งคำถามว่า หรือบั้งไฟพญานาคจะเป็นปรากฏการณ์ธรรมชาติ โดยมีหมอนรติ รอง
ผู้อำนวยการโรงพยาบาลหนองคาย พยายามติดตั้งเครื่องมือเก็บข้อมูลวัดค่าต่าง ๆ มาสนับสนุนทฤษฎี ซึ่งก็ถูกต่อต้านจากบางคนว่าจะพิสูจน์ไปเพื่ออะไร

ทฤษฎีของหมอถูกท้าทายต่อด้วยอีกทฤษฎีว่า บั้งไฟพญานาคไม่ได้เกิดจากธรรมชาติ แต่เป็นฝีมือมนุษย์ โดยรองศาสตราจารย์สุรพล ภาควิชาเทคโนโลยีธรณี ซึ่งพยายามดัดแปลงไฟลูกหนูให้ยิงขึ้นได้จากใต้น้ำ เพื่อพิสูจน์เชิงประจักษ์ว่ามนุษย์ทำบั้งไฟพญานาคได้

ตั้งแต่ต้นเรื่องผู้ชมจะรู้ว่าผู้ทำให้เกิดบั้งไฟพญานาค จริง ๆ ก็คือหลวงพ่อโล่และพระลาววัดหนึ่ง ซึ่งมีกรรมวิธีผสมสารเคมีบรรจุในดินปั้นกลม แล้วนำไปฝังไว้ใต้น้ำก่อนวันขึ้น ๑๕ ค่ำ เดือน ๑๑ แม้หนังจะไม่ได้บอกตรง ๆ แต่ก็พอให้เค้าลางว่าหลวงพ่อน่าจะเคยสื่อสารกับนาคที่มาบอกให้ทำดินบั้งไฟในความฝัน

ปณิธานของหลวงพ่อคือการรักษาศรัทธาในพุทธศาสนา แม้จะต้องเก็บงำเรื่องลวงโลกมาตลอดเวลาหลายปี จากระดับงานประจำตำบล โด่งดังเป็นเทศกาลระดับประเทศที่มีสถานีโทรทัศน์มาตั้งกล้องถ่ายทอดสด

ความขัดแย้งมาถึงเมื่อ “บักคาน” เด็กวัดที่หลวงพ่อชุบเลี้ยงเติบโตขึ้นจนไปเรียนต่อในเมืองหลวง ได้เห็นโลกสมัยใหม่ที่แตกต่างอย่างสิ้นเชิงกับบ้านเกิด เขาปฏิเสธการดำน้ำลงไปวางดินบั้งไฟที่ทำมาทุกปี ด้วยความกลัวว่าความจริงจะถูกเปิดเผยและคนจะเสื่อมศรัทธาในศาสนา แต่หลวงพ่อเชื่อมั่นในการทำให้คนสมหวังกับการได้ชมบั้งไฟเพื่อเป็น “พุทธบูชา” ท้ายที่สุดหลวงพ่อเลือกดำน้ำลงไปวางดินบั้งไฟด้วยตนเองก่อนจะจบชีวิตกลางน้ำโขง ด้วยใบหน้าและแววตาเปี่ยมความสุข