ช่วงนั้นทั่วไทยมีผู้บาดเจ็บสูญเสียอวัยวะจำนวนมาก โรงพยาบาลศิริราชจึงเริ่มพัฒนาหน่วยออร์โธปิดิคส์ตามแบบสากล ควบคู่กับงานกายภาพบำบัดและอาชีวบำบัด พร้อมจัดตั้งโรงงานผลิตแขน-ขาเทียมขึ้นที่ตึกมูลนิธิอนุเคราะห์คนพิการ แทนการนำเข้าจากต่างประเทศ นับว่าทันยุคสมัย

แต่ไม่ใช่ทุกคนเข้าถึงสิทธิ์ อย่างชาวบ้านชนบทผู้อยู่ห่างไกลอาจขาดโอกาส อีกทั้งค่าใช้จ่ายของอวัยวะเทียมก็มีต่อเนื่อง ต้องเปลี่ยนทุก ๓-๔ ปี เพราะสึกหรอจากการใช้งานในชีวิตประจำวัน จะไม่ใช้ก็ไม่ได้ อย่างน้อยการใส่ขาเทียมก็สะดวกกว่าใช้ไม้ค้ำยันและดีกว่าต้องนั่งวีลแชร์ตลอดชีวิต