ประสบการณ์ร่วมของคนจำนวนมากคือ ทุกคนล้วนต้องเคยต่อแถวรอคิวที่ตู้โทรศัพท์ รอจนคนในตู้คุยจบถึงเข้าไปใช้ได้ จนเป็นแก๊กมาตรฐานในหนังสือการ์ตูนไทยว่าเหตุหลายอย่างเกิดใกล้ตู้โทรศัพท์สาธารณะ

แน่นอนว่าหนึ่งใน “ต้นแบบ” ของตู้โทรศัพท์ทั่วโลกอยู่ที่ลอนดอน เอกลักษณ์คือเป็นตู้สีแดงทรงสี่เหลี่ยม เจาะช่องกรุกระจกโดยรอบ มีหลังคากันแดดกันฝน มีป้าย Telephone ติดไฟสว่างเป็นเอกลักษณ์

กรุงลอนดอนในศตวรรษที่ ๒๑ ก็ไม่ต่างจากเมืองใหญ่อื่น ๆ ทั่วโลก ที่รื้อตู้พวกนี้ไปจนเหลือเป็นที่ระลึกไม่กี่แห่ง เพราะผู้คนต่างมีโทรศัพท์มือถือของตัวเอง และเลิกใช้งานโทรศัพท์สาธารณะไปโดยปริยาย

หน้าที่เดียวที่เหลืออยู่คือเป็นฉากถ่ายภาพให้นักท่องเที่ยวที่ “ว้าว” ว่าครั้งหนึ่ง คนรุ่นก่อนต้องมาต่อแถวยาวเหยียด ส่งสายตาพร้อม “รังสีอำมหิต” ถึงคนในตู้ เพื่อเร่งให้ถึงคิวของเราที่จะโทร. หาใครสักคน ยังไม่นับว่าต้องลุ้นว่าปลายสายจะว่างหรือไม่ หรือใครจะเป็นคนรอรับอยู่

แน่นอน โลกยุคนั้นไม่มีใครถูกขโมยโทรศัพท์ ไม่มีการเจาะระบบ สแกมเมอร์ ฯลฯ

ผมเลยประชดชีวิตด้วยการหิ้ว “ตู้โทรศัพท์สาธารณะเหลาดินสอ” ราคา ๕ ปอนด์ กลับเมืองไทย

เป็น “ของที่ระลึก” ว่าครั้งหนึ่งในชีวิต เมื่อโดนโจรฉกมือถือที่ลอนดอนแล้วแค้นขนาดไหน