ในเชิงโครงสร้าง การฟื้นฟูภัยพิบัติขนาดใหญ่ทั่วโลกสนับสนุนให้ใช้แนวคิดมินิมอลสร้าง “สิ่งใหม่” ที่เหมาะสมกับสถานการณ์ใหม่ แทนการฟื้นฟูให้ทุกสิ่งทุกอย่าง “กลับไปเป็นเหมือนเดิม” หนังสือ การฟื้นฟูบ้านแบบยั่งยืน : การออกแบบบ้านที่ฟื้นคืนได้ภายหลังภัยพิบัติ (Sustainable Housing Reconstruction : Designing resilient housing after natural disasters) ได้รวบรวมกรณีศึกษาหลังภัยพิบัติจากหลายประเทศ ทั้งแผ่นดินไหว สึนามิ น้ำท่วม และไซโคลน พบว่าการสร้างบ้านหลังภัยพิบัติควรเป็นโอกาสฟื้นฟูชุมชน สร้างที่อยู่ที่แข็งแรงและยืดหยุ่น รวมโครงสร้างพื้นฐาน สิ่งอำนวยความสะดวกให้ยั่งยืนกว่าเดิม

เหตุการณ์แผ่นดินไหวที่เมืองไครสต์เชิร์ช นิวซีแลนด์ เมื่อปี ๒๕๕๔ บ้านและอาคารเสียหายหนักกว่า ๑ แสนหลัง จากนั้นมีการออกแบบบ้านสมัยใหม่ที่ต้านแรงสั่นสะเทือนดีขึ้น ขนาดเล็ก ใช้วัสดุยืดหยุ่น และซ่อมง่าย  ส่วนเหตุการณ์สึนามิที่เมืองอิชิโนมากิเมื่อปี ๒๕๕๔ ทำให้เมืองเสียหายจากน้ำท่วม บ้านพัง กระแสน้ำพัดของใช้หายหมด มีการสร้างบ้านใหม่แบบเล็กลง เรียบง่ายขึ้น และพร้อมอพยพ นอกจากนี้ยังเน้นความเป็นชุมชนและพื้นที่แบ่งปัน เช่น ครัวกลางและศูนย์ฟื้นฟูเมืองที่เน้น “แบ่งปันก่อนซื้อ” ซึ่งถือเป็นต้นแบบการสร้างชุมชนใหม่ของญี่ปุ่น 

เช่นเดียวกับแนวคิดของกลุ่มองค์กร Habitat for Humanity ที่ช่วยฟื้นฟูเมืองจากแผ่นดินไหวที่ประเทศเฮติในปี ๒๕๔๓ และอีกหลายประเทศ ซึ่งมุ่งสร้างชีวิตใหม่แก่ผู้ประสบภัยด้วยการออกแบบบ้านที่พึ่งพิงภายนอกน้อยลง ใช้ต้นทุนต่ำ ใช้วัสดุในท้องถิ่น และลดการทำลายสิ่งแวดล้อม โดยออกแบบบ้านเพื่อให้เก็บของ “เท่าที่ใช้” ไม่ใช่ “เท่าที่เก็บได้” รวมทั้งสร้างพื้นที่ใช้ร่วมกัน เช่น โรงเก็บของ โรงครัว หอประชุม 

จากตัวอย่างข้างต้นพบว่าการฟื้นฟูหลังภัยพิบัติควรคำนึงถึงความยืดหยุ่น ความปลอดภัย และความยั่งยืน ด้วยการออกแบบบ้านและพื้นที่ให้สามารถอยู่ได้แม้เกิดภัยซ้ำ พร้อมลดภาระในการเก็บ ซ่อม และฟื้นฟู แต่สิ่งที่สำคัญไม่แพ้กันคือการฟื้นฟูใจและปรับเปลี่ยนมุมมองใหม่ต่อการใช้ชีวิต

หลังว่างเว้นจากสถานการณ์ฉุกเฉินเฉพาะหน้า นี่คือแนวทางที่จะช่วยให้ออกแบบชีวิตใหม่...ทั้งสิ่งของและจิตใจ

คัดของ
• ถ้า ๖ เดือน-๑ ปีไม่ได้ใช้ ให้คิดว่า “จะเก็บทำไม”
• ถ้าปนเปื้อนและกู้เองไม่ได้อย่างปลอดภัย “ยอมปล่อย”
• ถ้าซื้อซ้ำได้ง่าย ราคาไม่สูง และไม่จำเป็นตอนฉุกเฉิน “ไม่ต้องสะสม”

จัดระบบ
• ของทุกชิ้นต้องมี “บ้าน” ของตัวเอง ทำได้โดยจัดหมวดหมู่ ติดป้ายชัดเจน และเคลื่อนย้ายง่าย
• ใช้ที่เก็บของที่กันความชื้น กันน้ำ ปิดสนิท เช่น กล่องพลาสติก 
• ทำกล่องฉุกเฉินที่ประกอบด้วยเอกสารสำคัญ ยา powerbank ชุดยังชีพ

ปรับทัศนคติ
• เปลี่ยนมุมมองจากสิ่งของ “ต้องมี” เพื่อสะสม เป็นเพื่อใช้/เพื่อรอด
• จากมีไว้ก่อน “เผื่อได้ใช้” เป็นต้องได้ใช้จริง หรือช่วยให้ชีวิต/บ้านฟื้นเร็วขึ้น
• จากของใหม่คือของที่ดีที่สุด เป็นของที่ซ่อมได้ หรือแบ่งปันได้ คือของที่มี “คุณค่า” ที่สุด
• “เก็บ” เพราะเสียดายอดีต “ปล่อย” เพื่อใช้ชีวิตกับปัจจุบันแทน
• “บ้านโล่ง” มีค่าเท่ากับ “เวลา” ที่ได้คืนกลับ ไม่ต้องเป็นภาระดูแลของส่วนเกิน
• “ปล่อยของ” เท่ากับปล่อยความกลัวว่าจะไม่มี และ “ปล่อยความเสียดาย”